foto:Değer Altunay

Bir konuyu araştırdım mı…sonuna dek gitmek huyumdur…ille de merak ettiklerim çözümlenecek ve belleğime yerleşecek…Diyorum ya “biranne.com”… ama bir aykırılık var… konularda…”canım,cicim muhabbeti” de yok bende… dümdüz bir kişiyim… Kitaplar, genel, hayat, öğütler, jeoloji, jeofizik… kendimin ürettiği yazılar…ve big bang …öyleyse bugün de buyrun astrofiziğe… (kendi eleştirim, kendime…hiç acımam… öyle çok da bilgili olduğumdan değil… yalnızca algılayabildiğim kadar öğrenme isteği, benimki)

Önce “hadron” neyin nesi diye başladım işe…”parçacık fiziği” çıktı karşıma…Parçacık fiziğinde çekirdek kuvvetinden etkilenen atomaltı parçacıklara hadron adı veriliyormuş…temel parçacık olmayıp kuark ve karşı kuark olarak adlandırılan  fermiyonlar ve gluon olarak adlandırılan bozonlardan oluşan…bileşik parçacıklarmış…İyi güzel, şimdi de gluon,fermiyon,bozonu öğren…öyleyse…

Evet araştırdım,sordum,öğrendim…Sayfanın yanında tavsiye linklerde “sismik aktivite” bulunuyor…orada Sayın Prof. Dr. Uğur Kaynak hocamız… sorduğumuz soruları… anlayabileceğimiz düzeye indirgeyerek yanıtlıyor… ve ona buradan da teşekkürlerimi gönderiyorum… Kendisini hiç tanımadım ama sorularımızı yılmadan yanıtlıyor… ki benim tektonik,deprem ve yine  anlamaya çabaladığım big bang konusunda bilgi düzeyim yok denecek kadar azdı…Sağ olsun…iyi bir öğretici…

Astrofiziğin yanından geçmemiş biri olarak..bir iki günde…çok şey öğrenmek olası değil,doğal olarak…ama yapılacak deneyin gerçekten tehlikesiz olduğuna inandım…

Bulmayı umdukları “Tanrı parçacığı” diye bilinen “Higgs bozonu” nu sordum nedir diye…ve evrenin yaycıklardan oluştuğunu öğrendim…Ayrıca evrende (iki çeşit) titreşen ve titreşmeyen “yaycık”  olduğunu…titreşen yaycıkların kütleyi… ve titreşmeyen yaycıkların mutlak boşluğu… oluşturduğunu da… Bu sihirli ve yalın gerçekte yer alan yaycıklara “Higs Ayar Bozonu” adı verildiğini de…

Evrenin varlığını zamana hükmeden Higs Bozonlarının kontrol ettiği de öğrendiklerim arasında… Evrenin varlığına “zaman”  denildiğini…zamanın üst sınırının ışık hızı…alt sınırının da mutlak sıfır sıcaklığı olduğu da bilgilerim arasına girdi…

Kara deliklerle ilgili sorular da yönelttim…Gerçekten anlayabileceğimiz düzeyde anlatımlarla yanıtladı… ve… evrenin yaratılış öyküsünde kara deliklere yer olmadığını öğrendim…Kara deliklerin galaksilerin merkezini soğutmak için kullanılan bir operatör olduğu da belleğime kaydoldu…

Hocamızın makale gibi yanıtlarının arasında “antigrav makine” diye bir makine çıktı karşıma…Antigrav makinenin kuantum kütle çekiminin itim yeteneğini kullanarak, yapılması düşünülen makine olduğunu ve 20 kg.lık ağırlığı 250 gr.a  düşürebileceğini ve yapılması mümkün olabilirse…uzayda hızlanma konusunda kullanılmasının düşünüldüğünü…öğrendim…

Gerçekten okumayı ve öğrenmeyi çok seviyorum,yarım asrı da devirmişlerdenim…artık algılayabildiğim kadarıyla…ama… yeni bilgiler edindikçe çok mutlu oluyorum…Allah aklımızı başımızdan eksik etmesin…ve yaşadığımız sürece bir şeyler öğrenme isteğimizi de…Çoğu boş şeylere ilgi duymaktan ve boşluklara düşüp mutsuz olmaktansa…böyle mutluluklar nasip etsin…bence…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 0, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Evrenin nasıl oluştuğunu anlamak için 10 eylül çarşamba günü… CERN(Avrupa Nükleer Araştırma Örgütü) tarafından bir deney gerçekleştirilecek… Fransa-İsviçre sınırına, yerin 50 ile 175 mt. derinliğine, 27 km. uzunluğunda yapılan bir tünele “Büyük Hadron Çarpıştırıcısı” yerleştirildi…

Çarşamba günü ilk kez çalıştırılacak bu alet… birbirine zıt yönlerde hareket eden, iki paralel proton demeti yollayacak….Protonlar ışık hızına yaklaştığında, çarpıştırıcının içindeki süper iletken mıknatıslar ışın demetlerinin yönünü değiştirerek, protonları muazzam bir hızla birbiriyle çarpıştıracak ve  14 milyar yıl önce evrenin yardılışından mikrosaniyeler sonraki ortamı yeniden yaratılacak…

Çarpışmadan doğacak enkazda… o anlarda şekillendiği düşünülen  evrenin temel taşlarını incelenmeyi…ve bazı sırların ortaya çıkmasını amaçlıyorlar…

Her bir proton çarpışmasından ortaya çıkacak enerji, iki sivrisineğin çarpışmasıyla ortaya çıkacak enerjiden farklı olmayacağı düşüncesinden yola çıkarak…CERN bilim insanları hazırladıkları yeni güvenlik raporunda, ortaya çıkacak kara deliklerin “mikroskopik” boyutlarda olacağını ve büyüyecek, hatta varlıklarını sürdürecek enerjiden yoksun olacakları için hemen yok olacaklarını savunuyorlar….

Bilim insanlarının bulmayı umduğu parçacıklardan biri de “Tanrı parçacığı” diye bilinen “Higgs bozonu”…

Büyük Hadron Çarpıştırıcısı projesinin yeni güvenlik analizinde, yapılacak deneyin, dünyanın her gün yüksek enerjili kozmik ışınlarla çarpışmasından farksız olduğu vurgulanıyor…hatta  deneyi yapacak olan CERN(Avrupa Nükleer Araştırmalar Örgütü)den beş fizikçinin hazırladığı analizde… “Doğa bugüne dek bu deneyi yaklaşık 100.000 kez yapmış durumda ve gezegenimiz hala ayakta” deniliyor…

10 eylül çarşamba gününü sabırsızlıkla bekliyorum…Başarılı olup olunmayacağı,olunduğu takdirde ve bulmayı umdukları parçacıklardan…”Higgs bozonu”nu bulurlarsa ne işe yarayacağını da…

Bilgiler için “BBCTurkish.com” a teşekkürler…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 12, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Sezen Aksu’nun o çok sevdiğim şarkısındaki gibi… “lale devri çocuklarıyız biz” … desek… zamanımızın geçtiği doğrusuyla başbaşa kalırız … yalnızca … gerçek lale devrinde yaşananların yanında…

Gül İrepoğlu yalnızca gölgesini bırakmış lale bahçelerinde…bense yüreğimi,yaşanılanlarda… Safiye Sultan’ın üç cildini ve Kösem Sultan’ı okumuştum ardından… soluksuz… Yine göz atasım geldi… ara ki bulasın… Safiye Sultan’lar tamam da öteki yok… rafları araştırdım… birinde ama kimde?… üzüldüm… yarın araştırırım artık…

Karıştırırken bir şiir kitabı buldum…İstanbul-1956 yazıyor…üç yaşındayken ben… yayımlanmış… Osman Sulhi Aksu ozanın adı… “Kıymetli arkadaşım…… beye hürmetlerimle” yazıyor… 20.10.956 tarihi atılarak imzalanmış…”kaldırım taşları” da şiir kitabının adı…

Ailenin kitap kurdu olarak, bunu da tekelime almışım…Yeni okumayı öğrendiğim yıllar olmalı…kurşun kalemle yazıyı,üst satıra kopyalamaya çalışmışım…Bir “F” harfi var…ara sayfalarda…sonra “FA” olmuş ve son sayfada “FATMA” oluşmuş…

Diyor ki Osman Sulhi Aksu “Bu kitap,zamanla maziye karışan her şey gibi teker teker kaybolan gençlik hevesi şiir denemelerinin kaybolmamalarını temin maksadı ile bir araya getirilmiştir.
Başka bir gayesi yoktur…”

Kitap mis gibi saman… ve zaman kokuyor…Öylece… onlarca kez kokladım…Babama da götürdü beni…

Aradım ve buldum kim olduğunu…polismiş kendileri…belli ki babamın arkadaşı…1950′li yılların sonlarında İstanbul Emniyet Müdürlüğü Kaçakçılık Kısım Amiriymiş…benim babamın yanına gittiğim yıllar…Kesin onunla da o bitmez konuşmalarımı ve sorgulamalarımı yapmışımdır…her bir şeyi öğrenme hevesimle…Emniyet müdür muavini Necdet Uğur ‘dan da bahsediliyor…Evet! anımsadım…O’nu da tanımıştım…şu an yalnızca adını anımsasam da…

Ansiklopedik Polis Sözlüğü’nü hazırlamak için yıllarını vermiş…yazıyor,Hürriyet-internet sayfasında…Anımsayamadan yüzünü…okuyorum anılarını…ve sonunda “vefatlarımız.com” çıkıyor karşıma…Emniyet müdürü ve polis başmüfettişi Osman Sulhi Aksu vefat etmiş…20.05.2007… bir hikayenin daha sonu…Allah rahmet eylesin…

Kaldırım Taşları

Eğdirir başları
Düşmemek için
Renkli cilâlı taşları
Yıkanır,paslanır
Köhne bir duvara yaslanır
Bozuldukça yaşlanır
Yaşlandıkça renklenir
Kaldırım taşları
Yağmura ayrı bir renk verir
Binbir sır ve hatıra ile erir
Yosunlaşır,güverir
Ne ser,ne de sır verir
İhtiyatsız gezenlere
Seslenir…seslenir…
Kaldırım taşları.

Şimdi geçmek istesen o yoldan
Ne o yol,ne de o renk vardır
Ne de ıslak,paslı taşları
Bir hatıra ile silinmiştir;
K a l d ı r ı m   t a ş l a r ı
1954 İstanbul

O kaldırım taşlarının üstünden geçmeye olanak yok,gerçekten…Arasında otların bittiği…kaldırım taşı mı kaldı?…Asfalta büründü her yer…gri…sevimsiz…ve bize yukarıdaki o güzelim mısraların yaşatılamayacağı…

Lale devri çocuklarıyız biz…doğru Sezen Aksu…belki de son yaşayanları…ya da içinde son yaşatanları…bir kez daha inandım…duygu yüklü ve değerbilirleriyiz…

Ne diye çıktım yola…babacığımın bir anısı ile arkadaşını tanıdım,ozan olarak…Yarım asırlık bir yolculuğu yaşadım yeniden…Küçücük bir kız çocuğu oldum…babasının elinden tutup gezmeye,işe götürdüğü…armağan kitabını aldım elime…kokladım…kokladım…o günleri yeniden yaşadım…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 8, bugün ise 1 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Sokağımızda bir ilköğretim okulu var…Sabahleyin bir hareketlilik… minikler okula başladı…Okul öncesi çocuklara bir hafta öncesinden “uyum programı” uygulaması yapılacakmış…Öğretmenlerle öğrenciler birbirine,öğrenciler okula da alışacaklar bu bir haftada,demek ki…

Okulun bahçesinden sesler geliyor…tek tek ad ve soyadları okunuyor…sınıfları belirleniyor…Üst katımızda bir minik… balkonda… okundukça isimler “buyda” diye bağırıyor…Belli ki öyle denildiğini duymuş… bir yerlerden…Bir kız çocuğu…annesinin elinden tutmuş, okula gidiyorlar…”öyle heyecanlıyım ki anne,neler olacak” diyor…

Neredeyse yarım asır öncesine gittim…Okula erken başladım…yaşım dolmamıştı ya da az bir zaman dilimi kalmıştı…Annemi anımsıyorum yanımda… sanırım babam ve bir de ablam vardı,yanımızda…Yanımızda çünkü bir büyüğüm beşinci sınıfa gidiyordu,aynı okulda…ikimizi birlikte getirmişlerdi…Sınıflar ayrılıyor…aynı bugünkü gibi ad ve soyadlarımız okunuyor sınıfım belli olunca “Ayy!!!en disiplinli,en kıt notlu öğretmen” cümlesini duyuyorum…Bırakıp gitmesinler beni, istiyorum…

Bırakıp gittiler…Sınıfa girdiğimizde çoğu erkek çocuklar bile ağlıyordu…Camdan dışarıya bakıyordum…tanıdık bir yüz görmek umuduyla…Tanıştık öğretmenimizle ve arkadaşlarımızla…Kimi anneler kuzucuklarının yanında durmak istiyordu…Zil çaldı…bir koşturmaca…istiyorum ki hiç olmazsa okulda olan ablamı göreyim…Bana dünya büyüklüğünde gelen koca bahçede…koşturan kocaman(!) erkek çocuklarının arasından geçmeme olanak var mı?…Zil yine çaldı…boynum bükük sınıfa girdim…Yaşamım süresince böyle bir yalnızlıkla karşılaşamam diye düşünmüştüm…meğer bu ilklerden biriymiş…

Ağlayan çocuklara bakıp oyalanmaya çalışmıştım…Annelere izin vermemişti artık,öğretmenimiz…”alışmaları gerek” diyerek…Hepimiz suspus olmuş…başımıza gelecekleri bekliyorduk…Hemen derse başladığımızı anımsıyorum…çizgi çizmeye…dik,yatık,eğri…gibi kalmış aklımda…

Beş yıl süresince kitaplarımızın bir milim bile taşmadan kaplanması,dergilerin pürüzsüz açılması,önlüklerin,el ve tırnakların temizliği ve de okula tam zamanında gelinmiş olması gibi en ince ayrıntıya dek…hepimizle tek tek ilgilendi ve asla affetmezdi…Allah rahmet eylesin…Nurlar içinde yatsın…Onun verdiği bu eğitim…yaşamım süresince bana kolaylık sağladı…

Şimdi çocuklar alışıyor,alıştırılıyor…psikolojik destek veriliyor…da çok mu düzenli gidiyor,her şey…belki itiraz sesleri gelecek okurken…biz okula gittiğimizde “eti senin,kemiği benim” sözü belki gerilerde kalmıştı ama bir hatamız olduysa bizden yana olmazdı ailemiz…sorumluluğunu yüklenirdik ki bir kez daha yinelemeyelim…Haklıysak da savunmayı öğrenmiş olurduk böylece ama haklıysak…Özgürlükle sorumsuzluğun tam ayrımına varılamadığına belki de karmaşıklaştırıldığına inanıyorum…Evet özgürlük… olacak…çocuklarımız ve biz kendi irade ve düşüncemizle karar alacağız ama bu sorumluluğumuzun bilincinde olarak,olacak…kesinlikle ve kesinlikle…öyle olmalı…

Özgür davranışlar kimsenin hakkına el uzatmadan,kimseyi rahatsız etmeden yapılmalıdır…sınırları çizilmelidir…bu çocuklara öğretilmesi gereken ilk davranış biçimidir…bence…Sorumluluk…evde, okulda,sokakta,aile içinde…aslında yaşamın her anında…yine öğrenilmesi gereken ilklerden…bence…

Geçenlerde  bir genç…bahçe kapısına tomarla kağıt bıraktı…anlayamadım bir an nedir,koyduğu kağıtlar…reklam mı ne derken…oturanlardan birinin oğlu…sanırım onbir ya da oniki yaşlarında…bahçe kapısına geldi ve o kağıt tomarını aldı…mektup zarflarıymış…kendilerine ait olanları koltuğunun altına sıkıştırdı ve kalan mektupları kaldırıma fırlattı…evet fırlattı…O… doğduğundan beri…bir apartman dairesinde oturan,anne ve babası eğitimli,yıllardır ilköğretimde okuyan,spor gibi etkinliklere katılan…yetişmekte olan bir çocuk-genç…

Bu olayı rastlantı sonucu gördüm…yere fırlattığı zarfları toplayarak,apartman içine koyması için uyardım…Doğal olarak ilk hata dağıtıcıda…görevi apartman içine bırakmak,bahçe kapısındaki eşiğe değil…belki de içinde bir sınav sonucu olan belgeyi, sorumsuzca harcamak…ve zincirleme sorumsuzluk örnekleri…İyi de nasıl düzelecek bu işler…okul öncesi-ilköğretimdeki öğretmenleri ve aile işbirliği ile…Unutmayalım…”ağaç yaşken eğilir”…

Bugün okul müdürünün konuşmasının bir bölümünü duydum…”anneler,bugün elini tutup getirdiğiniz çocuğunuzun…biraz büyüdüğünde de yanında olun…siz sahip çıkmazsanız…sahip çıkacak birileri olacaktır…o birileri,sizin uygun görmediğiniz kişiler olabilir…ve artık…çabalarınız için çok geç de olabilir…” Tam puanlık bir açış konuşması…bence…

Çocuğumuz, ileride torunumuz, bir yakınımızın çocuğu ya da sokakta bir çocuk…yeni kuşak onlar…geleceğimiz…her biri öğrenim görecek ve eğitilecek…ve bu konunun şakası yok…Çok hassaslıkla üzerinde duralım…elimizden geldiğince uyarıda bulunalım…dengeyi çok iyi ayarlayarak…Gelecek için ne denli önemli…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 9, bugün ise 1 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Bu gece ilk teravih namazı kılındı ve gece yarısı ilk sahura kalkılacak…ve ilk iftar…Hoş geldin mübarek ramazan…

Çocukluğumdan bu yana… evimizde hareketli günlerin yaşandığı…bu mübarek ayın anılarını…paylaşacağız…

T.C.Diyanet İşleri Başkanı… Sayın Prof.Dr. Ali Bardakoğlu’nun yazısından bir alıntı yapacağım…

“Fert ve toplum olarak huzura, birbirimizi anlamaya, birbirimize karşı dürüst olmaya, sevgi ve saygı göstermeye, acılarımızı paylaşmaya, kişisel zaaflarımızdan kaynaklanan eksikleri ve hatalarımızı gidermeye gerçekten ihtiyacımız vardır. Rahmet, bereket ve mağfiret dolu Ramazan günleri bu ihtiyaçlarımızı gidermek için büyük bir fırsattır.

Kendimizi kötülüklerden ve haramlardan uzak tutarak, hayra ve kalıcı mutluluğa yönelerek çok iyi değerlendirelim. Yapacağımız hayır ve ibadetlerle Allah’ın rızasını kazanmaya, iyi ve güzel davranışları artırarak, geçici ve kötü şeyleri de terk ederek üzerimizdeki manevi kirlerden arınmaya çalışalım. Oruçlarımızı her türlü haramdan, kötü söz ve davranışlardan bizleri koruyucu bir kalkan kılalım. ”

Ramazan ayı hepimize hayırlı ve uğurlu olsun…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 10, bugün ise 3 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Cumartesi günü ani bir kararla vedaya gittim… yazlığa… Hemen kıyıya indim…yine kitaplarım ve kulağımda müzik…ama gözlerimi denizden, denizin gökle buluştuğu ufuk çizgisinden… mavinin tonlarıyla buluştuğu o dinlendirici görünümden alamadım…

Güneş batıncaya dek oturdum…fotoğraflar çektim ki bakıp anımsayayım…Aslında o görüntülerin… bakmadan da fotoğraflara…gitmez görünümleri… belleğime kazıdım…Güneş minicik bir bulutun ardına saklandı…ay gibi…önce hilâl,sonra yarımay, derken tam göründü…sonrasında zaten iyice koyu bir renge büründü… ufaldı…ve yitti gitti…

O minicik bulutun sırrı… gece,sabaha dönmeye yüz tuttuğunda çıktı…şiddetli bir yağmurla…Yarım saat gibi bir zaman diliminde,olanca hızıyla yağdı… yağdı… Sabah kalktığımızda güneşe küskün bir günle buluştuk…ve rüzgârla…Dayanamadı… yine gülümsedi güneş… öğleden sonra  bulutlar aramıza girmeye çabalasa da… o, onları rüzgârla kovdu…bizimle birlikte oldu…

Yine kıyıdaydım,doğal olarak…Biraz okusam da yanıma oturanlarla söyleşmeyi yeğledim…eskilerdendi onlar…Masama gelmişler…denize girdiğimde…Kitabımı kaldırdım…konuştuk…oradan, buradan…Olsun…Başlarından geçen olaylardan…evlerine gidince ne yapacaklarına dek…öylesine işte…

Deniz,sanırım gece çokça yağan yağmurdan payını almış…bulanık…Varsın olsun, bulanık…o da…yine de gireceğim…Ilık,bulanık ve dalgalı bir denize girdim…hani kıyısında oturup…yaz boyu beğenmemezlik eden ben…veda ya!…uzak kalıp özleyeceğim ya!…görmedi gözüm bulanığı…aramadı mantığım kusur…hep elimin altındayken uydurma sebeplerimi…(dikkat!…İlişkilerde de böyle mi oluyor?)…Bu parantez içeriğini bir kez daha kullandım…yine bir yaz yazımda…Ne denli bağlantılanabiliyor….gerçeklerle…”Kör ölür,badem gözlü olur” örneği…yitirince ayrımına varıp…hayıflandığımız…yaşarken, hiç yitirmeyecekmiş gibi harcadığımız…zaman,sevgi,aşk,insan,eşya…v.b. çoğaltılabilir…

Çoğu kişiler gitmiş…gazinoda az bir kalabalık…büfemiz kapanıyor…buruk bir sessizlik var,sanki…hüzün…Vedalar hüzün barındırır…Bu kez erken ayrıldım,kıyıdan…buruk bir hoşçakaln sözüyle…Aslında ara ara yine giderim…güneşli güzel günler de olabilir…çok da sessiz ve sakin olur…kafa dinlenir…ama yazın o coşkusu olmadan…O gidişler…özlemin soluklarıdır artık…

Denize indiğim giysileri,geçici de olsa kaldırırken…sürekli düşüncelerimde devinim yapan gerçek ortaya çıktı…”bir dahaki yaz…kimleri buluşturabilecek”…Sırası yok bu işin biliyorum…ama öyle çok oldu ki yitirilenler…ve yaş ilerledikçe daha bir ayrımına varıyorsunuz…Küçükken annemin ya da babaannemin yaşlarında birini yitirdiğimizi duyunca…etkilenmezdim bile…öyle uzaktı ki…o yıllar…

Bıraktık…yerinde duruyor…gidebiliriz…ama vedalaştık…İçimde bir burukluk…gelen güzün hüznü ile dolaşık…toparlanmam gerek…Çok sevdiğim bir kitabımı alıyorum,raftan…paylaşacağım…Richard Bach’ın “Mavi Tüy”ü…sıklıkla başvurduğum…

Vedalar
canını sıkmasın.
Yine buluşabilmek
için bir hoşçakal
gereklidir.

Dostlar
için an’lar
ya da
ömürler sonra
yine buluşmak
kaçınılmazdır.

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 8, bugün ise 3 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun…Dünya var oldukça… çağdaş ve laik Türkiye Cumhuriyeti’mizde…  her Türk vatandaşının…değerinin bilincinde olarak…coşkuyla kutlamasını sürdürmeyi nasip etsin Allah…

Bugün her yazıda okuyacak ve her haberde duyacağız…TV de söyleşiler yapılacak…ama biz aslında yılın her günü anımsamalıyız…Tarihimizi ve o güne nasıl gelindiğini çok iyi bir şekilde belleğimize yerleştirmeli ve çocuklarımıza da öğretmeliyiz…Tarihimizi çok iyi bir şekilde öğrenelim ve öğretelim…Bir ulus tarihiyle var olur…

Allah’ın seçerek… bize yardımcı olmasını nasip ettiği Atatürk’ümüzü  sevgi ve saygıyla anıyor…rahmetler diliyorum…Yeri cennet olsun…30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu…çağdaş ve laik Türkiye Cumhuriyeti’miz var…Türk bayrağımız ülke sınırlarımızda hep dalgalanır…olsun…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 10, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Semt pazarımız vardı bugün… olmuyor çıkmadan, atlasam da bir haftayı…sevmiyorum o itişen kalabalığı…Tanınmış…taa otobüsler kaldırılıp,toplaşılıp gelinen “salı pazarı”…hiç uğrak yerim olmamıştır… yaşamımda…

Kulağımda müzik sesiyle çıktım,aykırı gelse de insanlara… duymamak için… aniden kulağımın dibinde patlayan,pazarcının sesini…Almak için çıkılmış yola…nedendir o,dikkati çekme nârâları…yok başka seçenek,ille de bitecek tezgâhtaki… ben değilse o,o değilse öteki… gelecek işte…dur hele…

En ıssız tezgâhı seçiyorum ki olmasın itiş kakış…izliyorlar mı ne?…doluyor,peşim sıra…Hele bir durun,kaçmıyor…üstüne abanıp almak neyin nesi?…Ah! biz kadınlar…yetmedi eşleri,itişiyor yanı başlarında…iki olan kol,oluyor dört…ve olanca hızlarıyla…Şaşakalıyor,ne seçeceğimi bilemiyorum…

Yıllar önce yine aralıklarla gittiğim pazardayım…elma alacağım…En boş tezgâhı seçtim,elmaların estetik görünümlerine bakıyorum…Bir yaşlı kadın ve torunu belirdi yanımda…ardından bir akın oldu ve bir kenara itiştirildim…Allah’ım o ne pençeler…inanamadın gördüklerime…birbirlerini ezercesine…eller kollar birbirine karışıyor ve bağrışıyorlar…Alacakları birkaç kilo elma ve tezgâhın üstü dolu…Satıcı bir kenarda duran ve kimseye dokundurtmadığı,kasalardan seçmeme  izin vermişti…

Kimsenin kimseye yol vermediği…pazar arabalarını sürüklerken(!) arkalarına bile bakmayarak,ayakları ezdikleri…üste başa takıldıkları…bir kalabalık ve uğultu…ama gerek ki çıkılıyor…sıklıkla olmasa da…

Meyveler ve sebzeler için bile…güzelliğin ve olgunluğun ön planda olduğu seçimler…Ne ilginç…kimse demesin güzellik önemli değil diye…Bugün domates alırken…bir an düşündüm…muntazam olanlarına bakıyorum,en güzellerini seçme çabası içindeyim…yalnız ben değil…alan her kişi…Kalanlar ayrılıp sınıflanıyor…ezikler bir yana,ufaklar bir yana ve  çok kötü ezilmişler çöpe…İşte yaşamın içinden bir görünüm…seçimler hep böyle yapılıyor…her alanda…ne acı bir ayrım…Yaşamın gerçeği de olsa ve seçicilerden biri de olsam…Kendime kötü geldim, kendim…o an…

Bu sabah gazetede bir haber…karmaşık bir ilişki…ülkemizde değil…Bir çocuk harcanan orta yerde… dört yaşında bir melek…Annenin,kocasından ayrılıp…kocasının babasıyla evlenmesi ve bu çarpık kişilikler yenilgisinin…onun sonu olması…Çocuk hasta…ya babasından yediği dayaktan ya da doğuştan…anne yanına alıyor ve artık kocası olan,öz dedeyle birlikte…hiçbir özrün ve  savunmanın yapılamayacağı bir kararla…yaşamına son veriyorlar…

Herkes güzel,akıllı,zeki ve başarılı olmak ister…belki daha da uç istekler olabilir…ama olası mı?…”Kendimle barışığım”söylemi…sanırım bu nedenle ortaya çıkmış…ve “olanla yetinmek”…Kimse istemez,özürlü ya da bakıma gereksinim duyan bir çocuğu,bir yakını olsun…Kimse istemez, özürlü olsun ya da başkasının bakımına gereksinim duysun…Ya öyleyse?…

Hasta çocuğu olan bir anneye…”ben olsam çekemem” denilebilir mi?…Olsa olsa “nasıl yardımcı olabilirim?”dir doğru söylem…TV de özürlü çocukların nedense hep anneleri yanında…babaların içi kaldırmıyor…Çoğu boşanıp…içlerinin kaldıracağı yeni bir yaşama kucak açıyor…da o kucağın neyle dolacağı… hiç belli olmaz…

Öyle etkisinde kalmışım ki okuduğumun…çok çünkü böyle akla sığmayacak haberler…Şaşkın sanki çoğu insan…Çocuğunu uyutup,aşığını eve alıp,kocasını öldüren ya da öldürten de bir kadın…”İnanılmaz ama gerçek” programı gibi…Gazetelerin üçüncü sayfasını okumama kararı aldım şu an…Olmayacak mı bu olaylar?…olacak ama okumayacağım…Yoksa böyle bir domates seçimi bile…beni nerelere götürüyor…

Ülkemizde ya da değil…yakınımda ya da uzağımda…tanıdığım ya da tanımadığım…önemli değil…yapanların “insan” olması önemli olan…Eskiden de oluyordu da iletişim bu denli hızlı ve ulaşılabilir değildi belki…ama bugün olması…bu asırda olması…Hani biz uzay çağını aşıyorduk?…aştık mı yoksa?…Yoksa ilkçağ öncesine mi dönüyoruz…dilimin dönmediği o çağlara?…Neler oluyor….?…Dünyaya verdiğimiz zarar yetmiyor…gelişip ileri gideceğimize…yok mu ediyoruz birbirimizi?…geleceğe atılım düşleriyle…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 11, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Gazetelerde yazıldı,haberlerde söylendi ve bana e-posta iletisi geldi…”yirmidört saat süreyle sularınız kesilecektir” uyarısı… Depomuz var ya…güvendik…nasıl olsa akacak suyumuz veee musluktan “tısss” sesi bile gelmiyor…

Deponun bulunduğu kata indim…hidrofor var…üzerinde dört tane vida ve somun…dönen kayışlar toplanıp üzerine konmuş…motor yerinde yeller esiyor…Esen gerçek yel falan da yok…sıcak,nefes alınmaz bir yer…

Bugün susuz yazı yaşıyoruz…tüm apartmanca…sorumlu yok…Kimsenin yönetici olmaya ne niyeti ne hevesi var…Kaç yıldır sesi çıkmayan bir apartman oturanı yüklendi,yöneticiliği…”sen al, biz yardımcı oluruz nidaları eşliğinde”…Yardım mı?…aydan aya aidatı vermek…Geçenlerde “eski aylardan borcu olanların ödemesi” diye bir yazı asılmış, girişe…anlaşılan bu büyük yardımı da aksatanlar var…

Şu an bahçe içinde bir ev özlemi duydum…yalnızca özlemi…Mantığım hemen başladı…”sen sorunsuz mu sanıyorsun,öyle bir evi?” diyerek…Evet biliyorum,seri bir şekilde de sayende sorunları dizildi önüme, diye kızıyorum…işleyen mantığıma…Bir sus değil mi?…dur da biraz uçup gideyim,o hayaller dünyasına…Yok,rahat vermez…

Tamam… bu kez “susuzluk ve çözüm yolu” diye bir konu açalım…Bak!sessizce bekliyor…hemen kendi üretimine geçti…de çözümün ben tarafından olmuşu olacağı,suyu ekonomik olarak kullanmaktır…elimden başkası gelmez…Atlayıp uzaklara gidiyor…atlamıyor,sıçrıyor…ne çok şey birikmiş içinde…söyleyecek çok sözü,getirdiği çok öneriler var…Sus diyorum…sus…Susturmasam ucu bucağı belirsiz,ona buna çatacak…üç tarafı denizle çevrili memleketinin…diye başlayacak…arıtım diyecek..geç kaldınız,diye ekleyecek…süregiden laf üretimi yapacak…Musluktan gelmeyen “tıss” sesine karşılık…bu “çok sesli mantık”…

Çevirdim düğmeyi ve susturdum…değil doğal olarak…yön değiştirdim…Her şey güzel olacak…şırıl şırıl akan buz gibi soğuk suyu olan dereler,çeşitlerini bilemeyeceğimiz kadar çok,gölgesinde oturduğumuz…dalından koparıp yiyeceğimiz meyve ağaçları…Burada kaldım…demek soğuk su ,serinlik ve meyve istemiş en çok canım…

Küresel ısınma,mevsim anomalileri,susuzluk,açlık,kıtlık…İyi bir şey gelemiyor ki ardından…başladığım yere geri dönüş yapıyorum…Atıkları geri dönüşümle kazanmak geliyor aklıma…Geçenlerde bir e-posta aldım”Bir pirinç ve bir jilet” diye…Babaanne torununa bir pirinç tanesinin dahi boş yere harcanmaması gerektiğini öğretiyor…İsviçre’de bir otelde ise lavabonun yanında traştan sonra jileti çöpe atmak yerine,konulan kutuya atılması ve İsviçre çelik sanayisine yardımcı olunması öneriliyor…Japon’ların yalın yaşamından söz ediliyordu…

Sonunda…apartman görevlisi,motorun talıkacağını ve biraz sonra su kullanabileceğimizi bildirdi…

Yalnızca ve yalnızca 10 saattir suyumuz kesikti…Neredeyse tüm işlerin  bağlantılı olduğu ve ne denli gerekli olduğu yokluğunda anlaşılan “su”yun…gerçek yokluğunda başımıza gelebilecekleri… bir an önce düşünmeye başlasak…ekonomik kullanmayı alışkanlık edinsek…en önemlisi de keşkeleri yaşamadan… varlığını sürdürmek,yokluğunda sürünmemek için…bir an önce gerekli çalışmalar yapılsa… Amin.

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 13, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

İstanbul’umun yakıcı sıcağında,sokaktaydım dün…sıcaktan öte nem oranının % 75 olduğu ortamda…az biraz daha çaba gösterse, su içinde yürüyecek ya da yüzeceğiz…En güzel an, motorla karşıya geçiş…denizden gelen az da olsa serinliğimsi durum,denilebilir…

Taksiler müşteri kapmak için yarışıyor … yağmurlu,çamurlu günlerin aksine…o günleri de özler olduk…Yoğun ama yürünebilir bir İstanbul…Alışmışız ya neredeyse omuz omuza yürümeye … köprü geçişlerindeki tabelalar gibi…”yoğun,akıcı” diyesim geliyor…

Mola yerim gölge ve esiyor…şükür…Güneş yoruyor mu ne?… kalakaldım,oturduğum yerde… bir hamak olsa uzanıp, uyuyuvereceğim… Bir incir ağacının gölgesindeyim…nasıl kaldıysa… ara yerde değil üstelik…Büyüyememiş ama her nasılsa olgunlaşıp düşen incirler var,yerde…Minicik serçeler,karınlarını doyuruyor…Beton ve asfaltlara inat,böyle ufak doğa parçaları var…gözü okşayan …sağ yanımda göğe tırmanmış bloklara da karşı gelen bir görünüm…

Sırtımı döndüm,geçen arabalara…sesleri ulaşıyor kulağıma…şehrin deviniminden çıkan uğultuyla birlikte…Dinlenemiyor İstanbul’um…gecesiyle,gündüzüyle…yoğun ve yorgun…

Saydım tam 15 minik serçe… yanı başımdalar…küçücük koparışlarla yeme çabasındalar,incirleri…Kesme şekeri gagalıyor bir minik…öteki ortak olma çabasında,itişiyorlar…vermiyor,sahip çıkıyor yiyeceğine… derken bir başkası geliyor yanına ve alıyor ondan şekeri…sonrasında o da sıkılıyor ve bırakıyor…Gitgide çoğalıyorlar…bugün onlara kalmış bu toprak parçası…Dilediğinizce yiyip,oynaşın…kıpırtı bile yapmam yanınızda…Bu hor kullanışla dünyamızı…çok değil sizleri de yitirip gideceğiz…kendi yaşam alanlarımızla birlikte…

Osmanlıca yazılı “Acımak” kitabı var,yanımda…Reşat Nuri Güntekin’in…Türkçesini okudum da o kadar emek verdim,öğrenmek için…unutmamalıyım Osmanlıca’yı…ara ara okumalıyım…ama çevreye bakmayı yeğledim şimdilik…Kağıt kalemim elimde…notlar düşüyorum,boş sayfalara…

Bir kamyonetin rölantide sesi var arkadan gelen…tekdüze bir zırıltı…sinir oluyorum,serçeleri rahatsız edecek diye…Adamcağız işini yapacak işte,ne yapsın…Uzaktan gelen ambulans sireni katılıyor,bu sese…Sanırım trafik sıkıştı,ses sürekliliğini koruyor…Kim bilir neler oluyor,bir yerlerde?…Can bu,yetiştirilecek hastaneye…Evet…arabalar dizildi sırt sırta…tıkanıklık var,besbelli…Ne çok araba…her birinde tek kişi…

Ayrılma zamanı geldi,buradan…yine sıcakla boğuşmak gerek…Çıkmasaydım dışarı iyiydi de olmuyor…yapılması gerekler bekliyor,dizi dizi…

Serçelere bakıyorum…huzurları kaçmış…ağaca uçup ,yere konuyorlar sıklıkla…üzülüyorum…değerini bilemediğimiz doğamız için…hep birilerinden bekleyişimize de…

Mevsimler ayrımsamadan kayıp gitti…bizler uyum sağlama aşamasındayız…ve uyuyoruz…çoğu konuda olduğu gibi…Bugün “çevrecileri yaka paça toplayıp götürdüler” haberi gözüme ilişti gazetede…”Greenpeace” nedir?… hiç ilgilendik mi?…Birileri bizler için,dünyamızın geleceği için…bir yerlerde eylemler yapıyor…TV de dinliyor,gazetede okuyoruz… yalnızca dinliyor ve okuyoruz…kendi adıma böyle diyebilirim…

Geçenlerde yine okudum…yediğiniz her meyvenin çekirdeğini toprağa gömün…belki tutar diye…heveslendim de ne oldu…yine toparlayıp çöpe attım…Toprağımız kupkuru…yağmur “es” geçiyor şehrin üzerinden…Bilimsel nedenlerini okuyorum…yapılması gerekenleri de biz “es” geçiyoruz…demek haklı bulutlar…Tuz gölü ikinci büyüklükten çıktı…yok artık…Mevsimler bir üst paralelde sürdürmeye başladı geçerliliğini…Biz yine de günü kurtarma peşindeyiz…Hangi günü?…

Deprem gerçeği yanı başımızda ve ben sıklıkla yazıyorum da ne yapabiliyorum…Yineliyorum ki en yakınlarım dahi konu açıldığı an… toz oluyorlar yanımdan…Nereye kadar bu kaçış?…olunca “vah-vah” ları diyebilmek için mi?…Jeofizik öğreniyorum ve de fayların karakteristiğini,anlayabildiğim kadar…Marmara Denizi’ndeki fayları ve de eski depremlerin oluş biçimlerini…Gelse de bileceğim tarzda gelecek amansız düşman…Tanımaya çalışıyorum düşmanımı ki gereğinde önlemimi alabileyim…

Her dem havalarda uçmuyoruz…ayaklarımız kuşkusuz yere basıyor…ama ne derece yeterli kararlılıkta…Yıllar öyle çabuk geçiyor ki sürekli uyarılıyoruz…gerek bilim insanlarınca…gerekse doğanın kendi tarafından…ama ne denli ayrımsayabiliyoruz?…

Yazımı sonuna dek okuyan dostlarıma teşekkürler ediyorum…Gerçekler nedense çoğu kez yadsınır…başa geldiğinde de “balık hafıza sendromu”nca unutulur…Ben de içinde olmak üzere biraz duyarlılık diyorum ve de yapıcı olmak……her konuda…

Sevgiyle kalın…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 14, bugün ise 1 kez görüntülenmiş