foto:Fatma Çetin

Dolunay ve yazlık… Beklediğim… Bu durumda “yol göründü falımda”… Demem o ki gidiyorum…

Oralarda sebze, meyve yokmuş gibi semt pazarımızın kurulduğu bugün bir dolu alışveriş yaptım. Oysa kapının önünden, belli saatlerde  kamyon ya da kamyonetlerle geçiyorlar. Eskiden çevredeki tarlalardan gelirlerdi. Taze ve henüz yaprakları, çiçekleri üstünde olurdu sebzelerin. Süt ve yumurta da getirirdi, babası ile bir küçük çocuk. Ünlendiler mi biz sıraya dizilir, alırdık. Şimdilerde yok öyle bir şey. Hatta geçen sefer az yakındaki bakkala gittiğimde, bana bir magnet verdi üstünde telefon numarası olan… Bisikletli çocuklarla servis yapıyorlarmış. Hatta ve hatta sabah ve öğleden sonra iki kez siteye geliyormuş çocuklar. Tevekkeli değil “zır,zır”, “vonk,vonk” öttürülen bisiklet kornasına benzer sesler duyuyordum, ara ara…

Biraz kalmayı düşünerek çıkıyorum yola. Oradan izlenimler aktarmak dileğim. Keşfe çıkacağım, niyet bu. Ama şöyle bir düşününce, kendime gülmeden edemiyorum. Spor engelli ben, nasıl becereceğim. Bu sporu yürüyüş de kapsamakta. Bugüne dek yaptığım tek spor “step” oldu. O günler de genelde temizlik günlerine denk geldiğinden, en alçak basamağı seçmiş, abartarak basamaksız bile uygulamaya çalışmıştım hareketleri. Spor hocasını deli eden bir tutum… Sonunda dayanamamış ve “biraz gayret” demişti, bendenize…

Aklıma bir de deniz kıyısında otururken yirmibeş yıldır, kıyı boyunca ilerideki sitelere yürüyerek keşfe çıkma isteğim geliyor… Yaz biterken “tüh, bu yıl da olmadı” deyişlerim… Bu yıl yapar mıyım acaba? GöreceğizDİR!!!

Benim can arkadaş, uzun süredir Sapanca’da… Bugün hiç aklıma bile gelmeyen bir durum yaşadım… Acıbadem’de dayısını gördüm… Burnumda tüten canı, telefonla aradım… Diyor ki söylenince “Yaa, eskiden sen gittiğinde iyiydi değil mi?” İşte bu yaşlarda bile çekişmelere rast gelinebiliyor… Konusu “özlem” olan…

Hazırlıklar gün boyu sürdü… Evde üç can var… Mâşuk,Speedy ve Bıdık… Hepsi yıkandı, evleri temizlendi… Onlar da anneannelerine konuk olacaklar… Kadıncağızın bakacak durumu varmış gibi… Olsun, yoldaş olurlar ona… Durun daha çiçek canları unuttum… Onların da su durumları ayarlanacak… Sanırsınız süre çok uzun ama o garipleri edinince, sorumlu olunduğunu unutmamak gerek…

Sabahleyin saatin 06.30 u… Bahçeden kulak tırmalayan sesler geliyor… Dışarıya bakınca, dört tane yavru köpek gördük… Cins üstelik… Öylece bırakıp gitmişler… Ağlıyor hayvancağızlar… Bir de çukura düşmüşler ya da bırakılmışlar… Çıkamadıkça yeri göğü inletiyorlar… Görevli, birilerinin yardımıyla aldı onları ve sonrasını bilmiyorum… Evde canlı beslemek büyük sorumluluk… Sevmek ve candan sarılmak gerek… Bir heves uğruna alınıp, böyle davranışlara maruz kalmaları çok üzücü…

Aklımın bir köşesinde de deprem durumları var… Öyle bir kaynıyor ki kazan, Sayın Prof. Dr. Uğur Kaynak’a sorduğumda tam yirmialtı bölgeyi işaretlemiş olduğunu gördüm. http://www.seismicactivity.org sitesine girerek, hocamıza ayrılmış özel bölüme gittiğinizde, haritayı görebilirsiniz.Aklınıza takılan soruları da yöneltebilirsiniz. Kendileri anlayacağımız seviyede, bizleri bilgilendirmektedir.

Bizler, unutmaya hazır da olsak… Başımıza geleni önlemek elimizde değil diyerek, önlemleri göz ardı da etsek… Deprem, kendini unutturmuyor… Pusuda gününü bekliyor… Türkiye’mizin bir gerçeği ne yazık ki… Dilerim, çok canlar yanmaz… Bakınız, içinizden “Şimdi, bu konu başlığı altında da ne gereksiz” diye geçirebilirsiniz… Aslında gerekli önlemler alınmış ve bu nedenle iç rahatlığımız olsa, gereksizdi. Oysa sürekli “geçiştirilmeye” ayarlı davranışlar sergilemekteyiz. Bense yazılarımın arasında ve konu başlığı altında, sıklıkla dile getirmekteyim. Lütfen önemseyelim… Doğanın sesine kulak verelim ve belirtilerini yakalamaya özen gösterelim… Çünkü bizi uyarıyor… Yeter ki anlamayı bilmek üzere geliştirmiş olalım kendimizi…

Yazımı bitirdikten sonra da küçük valizimi düzenleyeceğim… Valizim küçük ama sebze, meyve torbam büyük… Eşim çıldıracak yine “Niye taşıdın taa oralardan” diyerek… Oralar, buralar oluyor… Kendileri has mekan olarak, deniz kenarına konuşlandığından… Desin, önemi yok… Ben tayınımı götürürüm, arkadaş… Ne olur, ne olmaz… Kıtlık,neyim çıkar falan da Allah korusun… 

Şimdi bende bir heves, bayramlık çocuklar kadar şenim… Ben yazlık grubumla, dolunay denizle kavuşacak… Yorgun da olsam/olsak… Geç vakitlere dek kıyıdayız, biz gençler(!)… Kuracak hayalimiz kalmadıysa kalmadı… Biz de eski günlerimizi anarız, ne yapalım… Yani gece mutlulukla hüznün bileşiminden oluşacak, besbelli… Yitirdiğimiz canlar bizlerle olacak… Kâh gülecek,kâh ağlayacağız belki… Ama birlikte olduğumuz “an”ın değerini çok iyi bilerek, sarılacağız birbirimize…

Sevgiyle kalın…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 7, bugün ise 7 kez görüntülenmiş

foto:Fatma Çetin

Emre Altuğ bu şarkıyı söylediğinde hava nasıldı bilmiyorum ama bugünlerde tam zamanı. Üstelik önümüzdeki günlerde dört derecelik bir artış da bekleniyormuş… “Siesta” gerek…

Geçenlerde ileti ile bir fotoğraf geldi, kamyonetin arkasını naylon branda gibi bir şeyle kaplayıp, su doldurmuşlar. İçinde de iki yiğit serinlemekte. Akıllıdır, yurdum insanı. Müthiş buluşların mucidi… Ben de daha ileri gidip bu uygulamanın yaygınlaştırılmasını ve olası ise iki sokak aralıklarla,  köşebaşlarına kurulmasını önereceğim. Hiç değilse insanlar işlerini görürken arada bir  batar, çıkar serinlerler. 

Bir fikrim daha geldi… Ege yollarında denk gelmiştim, ilk kez. Bazı yerlerde kocaman duş başlıklarından sular akıyor. Arabanızla altına giriyorsunuz. Araba serinliyor.İçeride siz de o serinlikten nasibinizi alıyorsunuz. Tabi aşağıya inip,sudan siz de yararlanabilirsiniz. Akıl ederseniz. Pardon, dilerseniz. Şu an aklıma gelen bir görüntü ile yazdım bu son muzırlığı. Camları kapalı, kıpkırmızı olmuş yüzleriyle buram buram ter döken bir aileye denk gelmiştim. Arabayı serinletip çıkmışlar,kendileri elleriyle rüzgar yapmaya çalışıyorlardı içinde. Öylece de  geçip gittilerdi.Neyse diyorum bunlardan köprü geçişlerine adım başı,yollara da aralıklarla konulsa.

Bugün yeğenim geldi.Toplantı için Asya’ya(!) geçmiş.İşyerine Avrupa’ya(!) dönecekmiş.Bunu söylemeyi de çok seviyorum.Ne lüks…Bir tek bizim ülkemize özgü.İyi ama bunun bir de ceremesi var.İşte yeğenim de birinci köprünün trafiğini görünce,geçmekten vazgeçip bize uğramış.TV de ibb.gov.tr nin trafik durumuna baktık.Canlı canlı…Ama trafik ölü…Haydi felç olsun adı…İkinci köprünün durumu da aynı…Öğlenin en sıcak zamanları.Ne klima dayanır,ne klimayı çalıştırmaya benzin…Kesin arada su kaynatıp,kenara çeken araçlar da vardır…Saatler sonra yine baktık.Durumda olan değişiklik,araçların karınca hızıyla hareketlenmişliğiydi.Zorunlu yola koyuldu…Şimdi gel de köprülere adım başı araba duşu isteme…

Bu sıcak yaz gününde serinlemek dışında bir şey gelmiyor,insanın aklına.Tüm camlar açık,es be mübarek. Yok!!!Ya dolu eşliğinde,yıldırım ve gökgürültüsü karışımıyla ya da sus pus olup beklemede…Klima yok,hangi bir odaya yeter.Sıcak, soğuk daha bir hastalık çağrısı.Zaten sokakta yanıp,dükkanlarda donarak yeteri kadar şifa çağrılarındayız.

Annemle telefonlaşıyoruz.Yan apartmanda oturuyor,gidecek hâlim yok.Sabah sabah ütü yapmışım, “serinlikte” aldatmacasıyla kendimi.Buzdolabının soğuk suyu bana çalışmış.Söz aramızda acaba gramlar vermişmiyim diye,tartının üstüne çıktım.Değişiklik yok…Ütü masasının önünde eridiğimi düşünmüştüm oysa.Annem “Kendimi odadan odaya atıyorum” diyor.Sanırsınız,saray odaları.Nohut oda,bakla sofa bir ev.Tam ona göre ama o bile bir değişiklik geliyor,kadıncağıza.

Bu yazıya sıcaktan bunaldığım öğleden sonra başlamıştım,değişiklik olsun bana diye.Annem gibi kendimi odadan odaya atmak değil,başka bir işle oyalanarak sıcak modundan çıkmaktı amacım.Doğal olarak yarım kaldı,dayanamadım.Şimdi gecenin bir saati…Yine aynı nem,aynı boğucu ortam.Bir de bunun yarını var ve dışarıda işim.Bizim dayanma sınırlarımız daralmış…Ya çalışan gençler…Baktım yakınımdaki örneklere… Annemle ben gibi şikayet etmiyorlar ama yüzlerinden bezginlik akıyor.TV de Bodrum denilip de denizin ucu görününce,içten bir “ah” çekiyorlar.İyi de hafta sonu yazlığa gitmeye üşeniyorlar.Bizim buralarınki tuzlu su…Bunlar böyle işte, iki yaşından beridir sırtlarından yüzgeç çıkacak derecede yüzerlerse,başka yerlerin yol ve öteki sıkıntılarını görmez, özlem duyarlar.Güle güle gidin,o zaman…

Sıcağın bunalımı yine garibim çocuklarda sonlandı.Nasıl çocuklarsa,koca adamlar artık.Dün doktor araştırmasına girmişler.Hani ben “süperbabaanne” olacağım ya! Bir heves,bir heves…Allah tamamına erdirsin,diyorum yine.Hele bir doğsun,büyütme koşuşturmacalarına girin,vesaire vesaire…Sonra da bir gün bir bakın ki onun çocuğu için siz böyle beklemedesiniz.Bu bir döngü işte.Apaçık yaşamaktayım.Bir babaanne olarak duygularımı da yazacağım,Allah ömür verirse.

Ben de bulaştım,ucundan…Bir arkadaşımı arayıp,danıştım.Ardından yurt dışında yaşayan arkadaşım aradı,iletiyle kutlamıştı ama bir de sözlü olarak kutlamak istemiş, canım yaa…Sonra da ekledi “Kızlara haber ver,ağustosun ilk haftası geliyorum.Size üç günlük tarih aralığı,ayarlayın toplanacağız.”…Babaanne de olsak,biz böyle ünleniriz,birbirimize…O olmasa buluşamayacağımızı bugün öteki arkadaşımla da gırgırla karışık konuşmuştuk. Gerçek oldu. İstanbul içinde yaşa,yurt dışında yaşayan arkadaşın sayesinde görüş.Bu da bize ait bir durum sanırım.

İyi oldu aklıma geldi,gece gece…Bu buluşmanın hayaliyle,memnun mesut uykuya gideyim artık…Şimdi aklıma düştü,bir güzellik daha…Ben hafta sonu da uzuuun(!) yollar gidip yazlıktaki arkadaşlarımla buluşacaktım.Hatta hatta şöyle bir hafta ya da on gün orada olacaktım…Uykum,güzellik uykusuna dönüşecek…Bu geceki düşlerimin konusu belli oldu… 

Sevgiyle kalın…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 17, bugün ise 6 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Dün dini geleneğimizde üç aylar diye bilinen,Recep, Şaban ve Ramazan aylarına girmiş bulunmaktayız.Bu gece ise Regaib Kandili…

Diyanet İşleri Başkanı Sayın Prof. Dr. Ali Bardakoğlu’nun T.C.Başbakanlık Diyanet İşleri Başkanlığı sitesinde;günümüz koşullarına uygun dile getirdiği mesajın iki paragrafını aşağıya alıntılıyor ve tüm müslüman âleminin Regaib Kandili mübarek olsun diyorum…

“Yüce Dinimiz İslâm, insanın kendisi, çevresi ve Yüce Yaratan ile ilişkilerini sağlıklı şekilde kurabilecek bir bilinç, iç barış ve özgüvene kavuşmasını gaye edinmiş; dünya ve ahiret, madde ve mana dengesi ile iman, akıl, düşünce, duygu ve bilginin ahenkli birlikteliğine büyük bir önem vermiştir. Ancak üzülerek ifade edelim ki, bilim ve teknolojinin baş döndürücü bir ilerleme kaydettiği günümüz dünyasında ferdi ve ailevi mutluluğumuzu, toplum hayatımızı, barış, huzur, dayanışma ve kardeşlik içinde bir arada yaşamamızı tehdit eden pek çok olumsuzluklar yaşanmakta, bunun etkileri de bireysel ve sosyal hayatımızda her geçen gün daha yakından hissedilmektedir.

Üç ayların manevi iklimine girildiğinin habercisi olan Regaib kandili bizlere, hayatın sonsuzluk okyanusunda buluşmak üzere akıp gittiğini ve geride sadece Allah’ın rızasına uygun iyi ve yararlı amellerin kalacağını bir kez daha hatırlatmakta, nefsimizin sonu gelmez heveslerinden, tuzak ve yanıltıcı arzularından uzaklaşarak özümüze dönmemizi sağlayacak bir bilinç tazeleme imkanı sunmaktadır. Bu bilinç tazelemenin ve yenilemenin gerçekleşebilmesi için önce kendi varoluşumuzu anlamlandırmak, iç sorgulama yapmak, Cenâb-ı Hakk’a yürekten yönelmek, işlediğimiz hata ve günahlardan dolayı pişmanlık duyarak O’ndan af dilemek, onları bir daha işlememek için kararlı bir duruş sergilemek ve istikamet sahibi olmak gerekir.”

Sevgiyle kalın…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 28, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Sevgili şirinem mim göndermiş bana.O da sorulan sorulara yanıt vermek şeklinde oluyor.Kanımca kişileri biraz daha iyi tanıyabilmeyi hedefliyor ve belki de biraz canlılık getirmek ortama…Çünkü bu aralar benim gereksinimim var…O nedenle böyle yorumlamış olabilirim de.Sağ olasın şirinem…Yazmak için neden oldun…

Sanki çeçe sineği soktu…Yok öyle de diyemem,uyku ile barışık değilim ama inanılmaz bir rehavet içindeyim… Kadıköy’e gittim bugün,sabah erkenden ki öğle sıcağına kalmayayım…Olmadı ve ben eriyip,asfalta karışacağımı falan düşünmeye başladım…Öyle bir sıcak…

Aldığınız pet sular bile yeterince soğumamış oluyor,sürekli tüketildiğinden. Doğal olarak bittiğinde elde taşınmak istenmiyor ve ne yazık ki çoğu kez ortalarda gezinen bir dolu boşlar bu nedenle oluşuyor.Sözüm çöp kutusu bulup atmayanlara…Biter bitmez olduğu yere fırlatanlara…

Minübüsle Kadıköy’e inerken üç kişilik boş yere oturmuş iki delikanlı vardı.Aralarına oturmaktansa bir tanesine yan tarafa doğru geçmesini işaret ettim…İşaret ettim çünkü kulaklarında kulaklık takılıydı,müzik dinliyordu…Omuzu geniş,kaykılıp oturmuş fedai pozlu genç şöyle bir poposunu oynattı…Aklınca kaydı ve omuzunun büyük bölümünü oturacağım yerde unuttu…Yalnızca iliştim…Sinirinden daha da yayılmaya çalıştı…Arka sırada yer boşalınca oraya geçtim…Ayakta gidenler olmasına karşın durumunu hiç bozmadı… İyice yayılıp,kimseyi yanına oturtmadı…Ayaktakilerden bir kul da toparlan,oturacağız demedi…

Araçtan indim,yürüyorum…Sakız çiğneyen bir delikanlı geliyor,karşıdan…Demek sıkılmış çiğnemekten, ağzını şişirip sakızı püskürttü…Koca sakız kaldırıma top gibi yapıştı…Birisi gelecek,üzerine basacak ve ayakkabı tabanına yapışan o nesneden kurtulmak için uğraşıp,didinecek…

Yukarıda adı geçen pet şişeleri yere atanlara da adım başı rast geliyorsunuz,yürüdükçe… Birazdan rüzgarla uçup,ya da yuvarlanıp bir aracın tekerleği altında ezilecek…Pat diye ses de çıkaracak ve irkileceksiniz…

Sigara içme yasağıyla kapı önüne çıkmış birkaç genç duruyor…Sigaraları bitince iki parmaklarını yuvarlayıp, izmaritini gelişigüzel fırlatıyorlar…Birininki yasak olan yere park etmiş araçların birinin üstünde kalıyor…Ötekilerininki kaldırımın bittiği cadde başlangıcına denk geliyor…Belki de bu bir bahisti…Acaba kazananın ödülü ne oldu??? Bu davranışlarından ötürü kutluyorum onları da… 

Burası İstanbul… Burası İstanbul’un güzel bir semti…Semtin adı Kadıköy…

Öteki semtler kıskanmasın…Adı edilen görüntülerden,yaşananlardan oralarda da çokça var…

Ve sevgili şirinemin mim durumlarına geçersem…
SORU 1- HAYATINIZDAKİ ÖNEMLİ 3 ERKEK(KADIN)?
Sanki tam bana göre hazırlanmış bir soru…İki oğlum ve eşim.
Aslında “önemli” sözü de açılabilir…Ve de kişi değerlendirmeye aldığında “kapsam genişleyebilir”…
SORU 2- 3 GÜN 3 GECE BIKMADAN UĞRAŞABİLECEĞİNİZ HOBİNİZ NEDİR?TEK CEVAP
“Sabrımı sınamayın” derim…
SORU 3- YAŞADIĞINIZ ŞEHİR DIŞINDA SEVDİĞİNİZ 3 İL?.
“Ege’de ve deniz kenarında” olmak üzere, bir kasaba bile olabilir…Ayrım yaptığım şehir yok…
SORU 4-EN ÖNEMLİ FOBİNİZ?
Fobilerim de hobilerim gibi ilginç…Ve hepsi de benim için önemli…
SORU 5-GİYİM KONUSUNDA EN ÇOK KULLANDIĞINIZ 5 RENK?
Beş sayısı ne de çokmuş…Sayıyoruuummm.Siyah,az beyaz,az kahverengi,az bej rengi,yine ve yine siyah…

Sevgili şirinem,gençliğimizde “anket” mi neydi adı, bir defter verilirdi…Bir dolu sorular olurdu…Sorular da dönüp dolaşıp,”sevdiğin kim?” e mi ne getirilirdi…Ya da sevdiğinin saçı,gözü ne renk olmalı? Kaç yaşında olmalı? Boyu kaç olmalı? Ya da sorulan bizim boyumuz,yaşımız mı neydi? İnanınız o günler geldi gözümün önüne…Ben göz rengine, kafadan “yeşil”i yapıştırırdım.Kimbilir hangi aktörün ya da şarkıcının “Yelpaze Mecmuası”, “Hayat Mecmuası” gibi dergilerde resimlerini görüp de aşık olmuş olurdum…

Johnny Holiday ve Silvie Vartan birbirlerine aşık olmuşlar,kollarını birbirine dolayıp fotoğraf çektirmişler…O da bu mecmualardan birinde basılmış.İkisinin de kolunda koca birer saat.Hemen Silvie Vartan’ın hangi koluna taktığına bakmıştım.Saatim anında sağ koluma geçirilmiş ve tüm uyarılara karşın hiç kimse de oradan çıkartamamıştı.Şu an neden saatimi sağ koluma taktığımı soranlara da bu yanıt… 

Bir de Beatles vardı…Tişörtümde “kafalarının” resimlerini taşıyorum diye babaannemi ve babamı ne de kızdırmıştım…Yalnız o mu? Benim saçlar, aynı onlar gibi kesilmişti. Gazetelerden,dergilerden şarkı sözlerini keser,radyo başına geçer ve aynısını söylemeye çalışırdım.Bunları da daha ortaokul yıllarında yaptım.Lise ayrı bir âlem…Ajda Pekkan girdi devreye…Ve biliyorsunuz, şu an da sürmekte ona olan hayranlığım…

Saçlarım onun  gibi kesilir oldu…Şarkıları ezberlendi…Sesi taklit edildi…Beatles ‘da çok berbattı görünümüm biliyorum… Gözlerimin içine giren saçlarla ortalarda dolanırdım. Babaannem de şaşı olacağımı söylerdi…Canım yaaa…Şaşı olmadım ama miyop oldum… 

Eğer kesmezsem bitmeyecek bu anılar…”Anılaaar,anılaaar şimdi gözümde canlandılar” Coşkun Sabah’ı da analım…Onun da kimi şarkısını ezberlemişliğim var…

İşte özetle ben…Kadıköy’de başlayan gerçeklerimizin,mim sorusuyla ankete geçişi ve oradan da sürdürdüğü yolculuk…Uzaaar gider…

Mim’i vereceğim kişilere bir ek de ben getireyim…Eski anılarınızdan bir bölüm lütfen, diyerek…Biraz da geçmişi kurcalayalım…O güzel anılarımızın,umutlarımızın olduğu günlere uzanalım desem??? Soruların birincisinde karşı cinsten örnek veriniz diye de eklesem…Aynı eski günlerdeki gibi…Bu yaz günlerinde biraz canlandırsak anılarımızı…Üzerimize çöken rehavete karşın…

Buraya dek okuyan tüm dostlara teşekkürler…

Ayrıca yanıtlayan ve yanıtlamayan tüm dostlara yine teşekkürlerimle…

Mantar Panoya Bir Raptiye Daha
http://organikgida.blogspot.com

Benimkuzum
http://benimkuzum.blogspot.com

Ahşabın Dünyası
http://ahsabindunyasi.blogspot.com

Fakirhane
http://aydindaylak.blogspot.com

Dj_Engin Forum
http://enginbutuner.blogspot.com

Sansli34
http://sansli34.wordpress.com

Örgü&Dikiş
http://www.sendedik.blogcu.com

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 33, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

Yazım tarihinden gözümü kaçırıyorum, kaçıramıyorum… Allah’ım haziranın yirmiikisine gelmişiz ve son olarak onaltısını gösteriyor,düne bugüne merhaba demişliğim…Nasıl yaniii??? Oldum!!! 

Öğrencilik zor zanaat…Yaş “acıcık” ilerideyse…Daha da zormuş…İyi de haziran sonuna geldik ve daha da gelin diyor,öğretmenlerimiz…O zaman işler karmaşıklaşıyor böyle…Âniden kaçış planları giriyor devreye…

Hafta başından beridir,yazlığa gitme düşünceleri tasarlanıyordu ve hatta düşüncelerimin odağıydı da diyebiliriz… Şimdi günler uzayınca kalmak adına,gidecek eşyalar da artıveriyor…”Çantamı aldım,çıktım yola” olmuyor, tarafımca…Bir de nedense tüm iş ve koşuşturmacalar,gidilecek güne yığılıyor…Güç bela hazırlanan bir çanta,zorla yetişilen araç şekline dönüşüyor.Kapağı(!) atınca araca derin bir “oh!!!” çekip,dinlenme faslına geçiliyor,tarafımdan…Nereye dek? Eve vardığında,iş yapmaya başlayıncaya dek…

Bu kez de şaşmadı…Hani hep “gittim,gördüm,eğlendim” yazılarının altında yatan bir gerçek daha var…”yorgunluk”…Yazlığı aldığımızda öyle yoruluyordum ki iki de küçük çocukla…Kızdığım kişilere  “İnşaalah yazlığınız olsun” diye söylenirdim…Yan komşumuz “Büyüsünler,tek tişörtle bir hafta geçirecekler, rahatlarsın” diyordu…Büyüdüler,hem de kocaman oldular üçü de (biri eşim oluyor) ama hiç de tek tişörte talim etmediler…Yemek olayı abararak çoğaldı,yıkanan tişört ve çamaşırlarda da eksilme falan yoktu…

İlk gece şöyle bir yürüyüş yapıp gittik gazinoya…Yıldızlar ne çokmuş meğer,şehir ışıklarının arasında yitip giden.Fazla da oturamadık dışarıda,hava oldukça serindi.Çoğu kişi gelmemiş,boş bizim oralar…Bu da garip bir hüzün veriyor,eski coşkunluğa alışık bana.

Bu hafta gidişimizi “babalar günü” nü de denk getirdik…Evli oğlum da hafta içinde geleceklerini söyledi,oraya…Bir arada olmak hoş bir duygu…Pazar günü eşinin anne,baba ve kardeşi de geldiler.Hep birlikte kahvaltı ederken, telefon çaldı…Arayanlar eşimin babalar gününü kutlayan,ondan yaşça büyük arkadaşları…Pek de seviyorlar onu…”Şiiimdi uzaklaaardasın” şarkısı eşliğinde sanırım…Hep bir aradalar ya şehirde…E, o da uzun süredir onlardan uzakta…Özlemişler!!!

Ben de “tüm babaların,babalar günü kutlu olsun” dedim,telefon konuşmaları bitince.Bizim ufaklık “Eh benim de babalar günüm kutlu olsun” demez mi? Anlamadım önce…Baktım,yüzünde gururla karışık bir gülümseme var…Sofrada sessizlik…Bilmeyen taraf biziz,bilenler tepkileri izlemede…Allah için ben sezinlemiştim,şaşırmadım…Eşimle bu konuda hiç konuşmadık ama onca çatışmalarımıza karşın çoğu şeyde aynı düşünürüz…Bu da Allah’ın bir hikmeti olsa gerek…Tek şaşıran öteki oğlumdu…

Ayağa kalkıldı,sarılışıp kutlanıldı…Allah tamamına erdirsin,sağlıkla doğsun inşaallah dilekleriyle kahvaltıya devam edildi.O an aklıma bile gelmeyen gerçek bugün birden,usuma düştü…”babaanne” olacaktım…   *~*

Kahvaltıda süregelen bir konu da bebeğin kız mı erkek mi olacağıydı…Kız olsun istiyorlar…Şarkılardan fal tutmuşlar,kız olacakmış…

Ben hayırlısı ne ise o olsun diyorum,ne istediğimi soran olmasa da!!!  

Şimdi bu sitenin adına biranne.com demiştik adını da birbabaanne.com diye mi değiştirmeliyim???Gibi düşüncelere düşüyorum…Gerçi biranne.com da da cicili bicili anne yazılarım olmadı…Çocuklarım büyük olunca,ben de dilediğimce takıldım…Yeniden maması,agusu,sütü,gazı mı olacak yine akılda? Ama ben yeni bitirmiş gibi duyumsuyorum o evreleri…Yardımcısız,”evde tek başına” durumlarını yirmibir ay arayla yaşayınca ve de tüm büyümeleri süresince aynı şekilde sürdürünce,daha birkaç yıl önce bir bebeğe elimi sürebilmiştim…

Çocuk yetiştirmek çok özveri isteyen bir olgu…Eğer gerçekten önemsiyorsanız…”Saldım çayıra” durumlarında ne olur,hiç bilemem…Bana ışık yılı kadar uzak…Böyle olunca da yükümlülük o oranda artıyor…Ve aldığınız sorumluluğun bilinçli olarak yönetilmesi de ona göre oluyor…

Ne diyeyim, Allah çocuk sahibi olan her kişiye aynı özeni göstermeyi nasip etsin…Etsin ki geleceğimiz diye nitelendirdiklerimiz,gerçekten verilen özenle bütünleşerek o mertebeye varsınlar…Geleceğimizi emanet edebileceğimiz mertebeye…

Minik yolcumuzu sabırsızlıkla bekliyor olacağız…Biz sabırsızlık olsak da o akıllı bıdık,zamanında gelecektir eminim…Şimdi gel de heyecan yapma…Tamam kız ya da erkek olacağını öğrenecekler ama ya kime benzeyecek??? “Gen”ler nasıl bir ağırlıkta olacak??? Zeki ve akıllı mı olacak??? Ağırlık verdiği bilim dalı ne olacak??? Hangi sanat dalına yeteneği olacak???

Ben de abarttım mı ne??? Biz kaç ay kaç gün bekliyorduk dostlar??? Nereden nereye geri sayım yapacağım ben??? Adım neydi benim??? Nerede oturuyordum??? 

Her şey bir yana…

Bu bekleyiş de heyecanlı mı olacak ne???

Allah tamamına erdirsin…Hayırlısıyla,sağlıklı ve eksiksiz doğsun…Allah önce anne ve babasına sonra da bizlere bağışlasın…

Ne yazarsam yazayım,benim minik oğluşumun çocuğu olacağını yazıyor gibi değilim…Daha dün o minicikti yaaa!!! Ben de gencecik biriydim…Sahi biz hangi yılı sürmekteyiz??? 

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 20, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Değer Altunay

İlk merhaba sevgili siteme…Bana sitem etmesin diye…Arada bir göz atmama karşın,elim değip de yazamamanın üzüntüsünü ona nasıl anlatsam ki öyle de birikmişken paylaşacaklarım…Özürü kabahatinden büyük dese de yeridir…Yaz sıcağının o mahmur tembelliği mi desem? Bilgisayarın başına oturup da başka ilgilere mi kaydım desem?

İkisi de gerçek ve yaşamın içinden de bir sebep olabilir…Yine de ben taa Ankara’lara dek gittim ve yine de oralardan yetiştiydim…Üzgünüm güncem… Nazar!!! Nazar!!!  

Geçen hafta gittiğimiz Feshane’nin ardından gelen cuma günü Osmanlıca kursuna gittim.Hava gerçekten boğucuydu ve sınıf da öyle.Biz yine okuduk, dersimizi öğrendik ama çoğunlukla da dersi kaynattık.Dönüp dolaşıp gelen konu,ikili ilişkiler…Dişi ve erkek cinsinin insan diye nitelenenleri…Ortaya atılan bu konu üzerine, artık dişi cinsinden gelenler kaldığından sınıfta,güç de onlarda oluyor.Epeyce çekiştirildi Marslılar… Eh!!! Genel olarak orta ve kısa boyluları kapsadığından, onların yararına olmuştur…Uzadılar…

Geriye gün olarak ne kaldı? Hafta sonu…Yalnızca, oturup dinlenmek istedim…Mod ayarı öyle gerektirdi… Her yazmak istediğimdeyse, karamsarlığa yön alacaktı…Bilirim ben beni…Olumlu düşünmenin gücünden baskındı bu yöneliş…Güneşin parladığı güne başlangıçların,anında parçalı bulutu aşarak boraya dönüşebileceği gerçeğini…Nedensiz de olabilir…Belki de birikimin zayıf bir noktadan çıkışıdır,nedensizin ardına gizlenen…

Şimdi okusalar oğullarım “Annee,bu yaşta da mı böylee?” diyebilirler.Yaşların başını alıp gittiğinde, duyguların yokluğuna varışlara merhaba…Eski şarkılarımızı devşirip devşirip “uyarlama” adı altında sözümona yenileyen gençlerin, şarkıya eşlik ettiğimizde “Aaa,sen nereden biliyorsun?” şaşkınlıkları gibi…Özetle “Bu yaşta şarkı bile biliyor” tutumları…

Annem…Yan apartmanda oturuyor…Ablam da burada ya…Gelsin istiyoruz…Ya bana ya da ona…Zor geliyor,haklı…Ama hepten çıkmasa evden,iyice tutulacak kasları…O da öyle bir uğraş içinde işte… Ciddi ciddi hesaplıyorum…Annemin dördüncü kızı olan ben olduğumda yaşı 27,benim ilk çocuğum olduğundan bir yaş fazla…Babaannem olmasa  yanında işi ne denli zormuş…Peki babaannemle birlikte olması nasıl bir duyguydu? Çok kez “O olmasa yapamazdım” dediğine tanık etmişliğim var…Ama günümüzle asla kıyaslanamayan “büyüklere saygı”yı çok yakından tanıyan ve yaşayan ben…O yaşayışların getirilerini de iyi bilirim…Şimdiki tahammülsüzlüklere karşın…Şu anki özgürlüklerin dilendiğince ya da işine geldiğince algılanmalarına tanıklık ederek…

Annemin kitap okuduğunu ve günlük tuttuğunu biliyorum…Önemli olayların güncesi…Hobi olarak değil,gerek olduğundan dikiş dikerdi…Bizlere elbise ya da eve gerek olanı…Dantel ördüğünü anımsıyorum…Bende de olan çarşafların,yorgan kılıfının bir yerlerine dikilmiş…Ya da sehpa üzerine konulan…Ne emek,ne uğruna…Çeyiz diye tutturulmuş olaylar…Neden gerektiğine, şu an bile akıl erdiremediğim…Bırakın gerektiğinde,gerekenlerce alınsın ve bitsin olay…Demek o da hobi olarak bunlarla uğraşmış…Hobi ha!!!Bu da benim kendimi oyalamam işte…Annemi bugün anlayacağım ya…Yeni yetmelere inat…

Babaannem…Yitirdiğimizde seksenli yılların ortasındaydı…Rahmet olsun ona…Eşinin  İstiklal Savaşı’nda şehit olmasıyla, 26 yaşında dul kalan bir kadın…Benim ilk çocuğumu kucağıma aldığım yaş…İki çocukla yalnız kalan genç ve güzel bir kadın…Ya o…Yaşamı süresince durup da böyle bir irdeleme yaptı mı acaba?Böyle bir lüksü oldu mu?Babamla amcamı büyütüp,okutmak için uğraş verdi…Sonrasında bizler için aynı durumları bir daha, bir daha yaşadı…Acaba hobileri neydi?Hobi de neyin nesiydi?Geçmişte benim için o babaanneydi,biraz büyüyünce bizi kollayan ve çok karışanımızdı,sonrasında beli bükük nine oldu çocuklarımıza…Onunla çok çekiştim,onu çok sevdim…Ama bu yaşıma gelinceye dek,geri dönüşle duygulanımlarını düşünmedim… Peşimizden gelenlere diyeceğim yok…Yılların öğretisi oluyor bu…Yaşamın getirisi…İtirafsa evet…Ve bugün…Ve bu yaşımda…

Anlatırdı babaannem…Dinledim mi? Bazı kez…Bana ilginç geleni…İçinde vardı kuşkusuz kendi annesi ve onun büyükleri,anlatımının…Anımsadığım çokça andığı dedem ve dedemin annesi…O da benimsemiş besbelli anneyi…Bir de oğullarını yalnız başına büyütürken çektiği güçlükler…Takıldığı, seçtiği babamın peşi… Bıraktığı, bahçe içindeki evi ve meyveleri…Ve koca bir adanmışlık…

Bilmiyorum,annemin yaşına gelebilecek miyim? Ya da babaannemin?Geri dönüşle, bir aklına geldiğim olacak mı? Uzaylılar geldiğinde, belki bir cinsi tutan ele alıp,geçmişi irdeler…

Biliyordum ben,birikimlerin bir zayıf noktadan çıkacağına…Merhaba dün,bugün ve yarına…Merhaba geçmiş,gelen ve gelecek “Kuşak” denilen adına… Ve ne yazık ki sona yol alındığında…Varılan ayrımına…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 26, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Fatma Çetin

Osmanlıca hocamız “Çarşamba günü saat 14.00 de Feshane ‘de Osmanlıca semineri var.” diye haber iletince, aynı gün Hüsn-i hat kursum olduğu için hocamızdan izin aldım.Ablam da Feshane’deki sergiyi gezmek istediği için dün onunla yola koyulduk.Üsküdar’dan Eyüp’e giden vapur saatte bir ve buçuklardaymış.Önceden öğrenmemenin cezasını ayaklarımız ve bu sıcakta bizler çektik.On dakikalık gecikmeyle vapuru kaçırdık.İki araçla gittik Feshane’ye.

Saat de tam denk geldi ve ben doğruca seminere girdim.Kağıtlar dağıtıldı.Bir hoca önce bu kağıtlardaki yazıları okudu ve açıklamasını getirdi.Notlar aldım.İlki Topkapı Sarayı Hırka-i Saadet Odası’nın girişindeki kapının,2. mahmut Dönemi’nde yazılmış yazılarıydı.Ardından da Süleymaniye Haziresi’nden alınmış üç mezartaşı örneğinin renkli fotokopilerini okuyup,anlamlandırdı.Okurken Arapça bilgimizi de sınadı. Birbuçuk saate yakın sürdü seminer.

foto:Fatma Çetin

Ablamla telefonla araşıp,sergi içinde buluştuk.O bu zaman aralığında sergilenen tezhib çalışmalarını görüntülemiş.Ebru bölümüne geçip,dört ebru çalışması almış.Ben durur muyum? Doğruca gidip üç tane de ben aldım.Allah izin verirse seneye aharlayıp,üzerine hat yazacağım.

Seneye Osmanlıca kursu bir yıl daha uzasın diye İsmek’e toplu dilekçe verdik.Bizim üç yılımız bitti.Bir kez daha olur mu diye denemelerdeyiz.Ben ek olarak Farsça kursu için de imza toplatıp,bir dilekçe yazdırttım. Bakalım ne olacak?

Sergiyi gezinirken ya o kurslar oluşmazsa diye kendime Hüsn-i Hat kursum yanısıra başka bir sanat dalı aramaktayım.Ahşap Oymacılığı’nı görüyorum.Hemen yanıbaşında da Sedef Kakmacılığı eserleri sergilenmekte.İçeri de hocası,açıklatıcı bilgiler vermekte.O bölüme gidiyor ve dinlemeye başlıyorum.Hem de hoca benim gittiğim binadan.Tamam buldum işte diyorum,içimden.İşte çok özenle ve özverili çalışılması gereken bir sanat dalı daha.

foto:Fatma Çetin

Ortaya çıkan eserler çok hoşuma gitti ve gönlüm ona meyletti.Ahşabı hep sevmişimdir.Sedefin zarif pırıltısıyla bütünleşen eserler bana yakın duyumsatıyor kendimi.Biraz hocayla söyleşiyorum. Ben de derse başlayabileceğimi söylüyorum ona.Şöyle bir bakıyor bana ve bir saat gösteriyor “Altmış yaşında bir hanım yaptı bunu.Siz de…Neden olmasın?” diyor……Sağ ol hocam!!! 

Yine ablamla kaybettik birbirimizi…Ortak yanımız sanat da olsa, ilgi alanlarımız farklı…Yeniden telefonla buluyoruz birbirimizi.Gerçekten,eskiden nasıl buluşurduk biz? Aklıma gelmesi için düşünmeme gerek…Öylesi alışmışız  “teknoloci”ye… 

Sonunda sergiyi de birlikte gezip,bitiriyoruz.Çoğu bölümler yetişemedi.Ama biz bu kez vapura yetişmekte kararlıyız.Binanın bahçesinde yürüyüp,bir köprüden geçerek,Sütlüce İskelesi’ne gittik.Araç geçişi yok ama bir motorsikletli aklımı başımdan aldı.Bir hız ki sormayın.Ona aferin diyorum buradan.Alkıııış…Nasıl da hızlı oğlumuz…Arkasına kız atmış,çevreye ve ona da hava atmakla meşgul…

foto:Fatma Çetin

Sütlüce İskele’si şirin ve minicik geldi gözüme.Haliç’in sularıysa çamurlu.Motor-vapurda üst kata çıktık.Çoğu bizim gibi sergiden dönenler doluştu.Kenara en yakın oturduk ki seslerden ırak olalım.Ne mümkün…Ah! Hemcinslerim…On kişilik grup düşünün,beşerli karşılıklı oturmuşlar.En sağ uçtaki karşıda oturan en sol uçtakiyle konuşuyor.Böyle çapraz çapraz konuşmalar… Motorun gürültüsüyle de az duyulur olan o sesler,gittikçe yükseliyor…Nasıl anlaştılar bilemiyorum? Herkes bağrışıp duruyordu.Buna benzer bir dolu gruplar ve gürültüyle çarpışan sesler…Oysa ki Haliç’i şöyle bir gezmiş olacak ve geçmişe dalacaktım ben.Bu karmaşayı duymamak için,kulağıma gelen müzik en yükseğe ayarlı ama ne çare????

foto:Fatma Çetin

Karşımızdaki tekli sıraya birkaç kadın ayakkabılarını çıkarıp,ayaklarını uzatarak enine oturuyorlar.Birkaç da sevgili roman vatandaşlar var,çocuklarıyla.Çocuklar da sırayla yatıyorlar birbirlerinin kucaklarına. Yediklerinin çöpünü dertop edip,denize fırlatıyorlar.Giden vapurun yarattığı rüzgarın etkisiyle, o top yumağı ablamın suratının ortasına isabet ediyor.Çıt yok…Bağrışa çığrışa devam…

İndiğimde sıcağın etkisiyle de çok yorgun duyumsadım kendimi.Eve dönüş için sonraki tek araç bile zorlu geldi. Canım İstanbul’um seni çoook seviyorum.Karmaşana bile hoşnutum…Ama bazı kez senin için, sevdiğim kadar çoook üzülüyorum…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 32, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Alihan Çetin

Cuma sabahı yazlık can arkadaşlarımdan biri aradı “Yarın yazlığa gideceğim,gelir misin?”…İçim gitti ama o öğleye doğru gidecek, ablamın sergi açılışı ve kokteyli saat 17.00 de…”Sen git,ayarlayabilirsem beni indiğim yerden alırsınız.” dedim.Çok geç vakitte ancak varabilirim, çünkü.

Cumartesi günü öğleye doğru,oğlumla Sultanahmet’e gittik.Bir can dostla buluşacağız.Kızım da oraya gelecek. Toplaşıp,sergiye gideceğiz. Önce karnımızı doyurduk, Sultanahmet Köftecisi’nde. Ardından kızım yetişti, köfte yemediği için bir çay bahçesine gittik,onun da karnı doydu. Epeyce söyleştik.Artık tok karınlarla açılışa hazırdık. 

Zaman çabuk geçiyor sergilerde,anlamıyorsunuz bakınırken.Aklımda da yazlığa gidiş olayı var.Kızım, eşi olan oğlumla buluşacak diye erken ayrılacağını söyledi.Erkeni de 18.30 oldu.Dönüş yolunda yazlık planlarım kafamın içinde şekillenmeye başladı.Arabalı vapurda otobüse yer ayırttım.Hız turu başladı.İnince taksiyle eve gidip,bir iki eşya alacağım ve yine taksiyle otobüs garajına gideceğim…Ucu ucuna yetişeceğim. Kanatlanıp uçsam diye geçiyor içimden.Özledim, bizim oraları…

Taksiden inerken oğlum da gelmeye karar verdi.Allah’tan yaz sezonu başlamadı,otobüslerde yer var.Haydi yine telefon aç,iki kişilik yere çevir bileti,bir de üstüne üstlük “Otobüsü beş on dakika geciktirin,e mi?” diye tembihler et…Valla bilet satış görevlisi “Peki,olur” dedi.Artık çantaya ne koyduysak,apar topar taksi çağırdık.Durakta çoğu kez cumartesi günleri kolay kolay taksi bulunmaz.Şans işte o da hemen geldi ve biz ucu ucuna otobüse yetiştik.

Oh!!! Dinleneceğiz artık.Yol topu topu bir ya da birbuçuk saat sürüyor.Ama o bizim için öyle,yoksa otobüs yoluna devam ediyor.Bu nedenle şehirlerarası yolculuk oluyor ve kek,çay servisi falan yapılıyor,hostesi de var.Bayılıyorum bu işe.Çoğu kez sanki uzaklara gidiyormuşum gibi hayal ediyorum.Çay,kahve servisini de en kısa yolculuğa göre ayarladıklarından;elimde kahve bardağı ve otobüs de yüksek olduğundan,etrafı seyrede seyrede “İstanbul içinde yolcu” olmanın keyfine vardığım gibi bonus olarak da köprüden kuş bakışı izlemelere doyamıyorum.Güneşin de batış zamanı oluyor…Aman Allah’ım nefis bir manzara…

foto:Alihan Çetin

Hafta içinde hayıflanıp duruyordum “Şöyle bir mehtaplı gecede yazlıkta olsam.Çok özledim” diye… Sürpriiiiz, dolunayı görmez miyim? Ayırdına bile varmamışım,dört duvarın arasına sıkışmaktan…Allah’ım sana şükürler olsun,iyi ki ani kararla yola koyulmuşum.

Yazlığa yaklaşırken arayacağız,eşimle can arkadaşım bizi gelip alacaklar…İyi de biz yorulmuş ve o kısacık yolda nasıl becerdiysek uyumuşuz.3 km. kala gözümü açtım ve toparlanıp indik.Topu topu 70 km. uzaklık,oralara da evler doluştu ama henüz mis gibi havasına bir şey yapamadı.Onlar bizi almaya gelene dek sessizliğin sesini dinleyip,mis gibi havayı kokladım.

Oğlum eve bile çıkmadan gazinoya indi.Ben de eşyaları bırakıp,haydi dedim.Daha çoğu kişiler gelmemiş… Tenha…Ne güzel…Dolunay denize vurmuş…Yakamozlara, denizin sessizliği eşlik ediyor.Ben de telefonumun belleğine yüklediğim,bizim zamanların romantik müziğini açtım… Dinledik,eskilere gittik… Söyleştik…Gülüştük…Özlemişiz de birbirimizi…Saat 01.30 olduğunda “haydi kalkalım” denildi…Bana kalsa yerimden kıpırdamazdım da…

Eve çıkınca balkonda yerimi aldım.Müthiş bir görüntü…Ay dolanıyor,yakamozuyla…Yatmak istemiyorum… Batışı da çok güzel biliyorum…Kırmızıya dönüşüp,denizle bir bütün oluyor…Ama…Sabah nasıl kalkılacak???Zoraki yatış,benimkisi…Yine de sabahladım gibi…

Sabah güneşli bir güne kalktım.Eşim hemen hemen oralı ya,ben konuğum…Kahvaltım hazır…Sonrasında üç kapı yaptım,kısa süreli.Gazinoya da gittim ama denizanaları vardı,sahilde.Bildiklerimizden değil .Kızılkahve renkli ve kırmızı bacaklı garip bir tür.Denize girmek olmaz…Olsun, havası yeter…

Eve çıktığımda da barbeküde çipura,yeşil salata,meyve,tatlı hazır mı? Evet!!!

Ne yazık ki mehtabın doğuşunu izleyemeden yola çıktık…Arkadaşım arabayı mı sürsün,şekerpembesi aya mı baksın?…O arabayı sürdü,ben arada ona “şimdi bir göz at” dedim,dikkati elden bırakmadan…Yıllar önce birlikte döndüğümüz  bir gün de tam Boğaz Köprüsü’nün üzerindeyken köprünün iki uzantısı arasında tabak gibi doğan ay görünümüne bitmiştik biz…O aklımıza geldi…Sevgiyle andık o günlerimizi…

foto:Alihan Çetin

Yıllar…Öyle çabuk akıp gidiyor ki…Neler yaşadık biz geçen yıllarda…Hiçbir şey dışarıdan göründüğü gibi olmayabiliyor… Ve o sakin,duru görünümlerin altında dumanı tüten ne volkanlar var,için için kaynayan… Neler neler paylaşıldı, bizlerce…Biz o dört can yoldaşınca…Bu kez ikimizdik gerçi…Çocuğu orada doğan da oldu, eşlerini bir sonraki yaz  yanlarında görmediklerimiz de…Adına “yaşam” diyorlar…

Hemen her yaz “gece” düzenlenir, yazlıkta…O eğlenti içinde şöyle bir çevreye bakınır ve “Acaba” derim “Kim ayrılacak aramızdan?”…  “Kimlerle kavuşacağız,bir sonraki yazda?”…

Neş’e ve hüzün…Hep birlikte yol alıyorlar…Hüznün ardına sığınıyor kimi kez neş’e…Buruyor içinizi… Gülüşlerin altında ince bir sızı hüküm sürüyor…Olmuyor eski bağımsız şen kahkahalar…İlle de içinde yitenlerden birinin anısı var…

Yaz’a merhaba dedik…Zamanın belirsizliğine inat…Ve değerini bilircesine…Bilmemiz gerektiğinin bilincinde…”Hoş geldin ve öyle de sür.” söylemiyle…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 27, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

Eser:Gülsen İkizler foto:Fatma Çetin

“Türk İslâm Eserleri Müzesi Sergi Salonu”  Sultanahmet-İstanbul
Sergi Süresi: 6-21 Haziran 2009

Böyle bir davetiyem vardı ve ek olarak Cumartesi,17.00 yazıyordu…”Tanıtım kokteylini onurlandırmanızı dileriz.” yazımıyla.Bu eserler,İslâm Konferansı’na gelenler için de Ankara’dan getirildi ve onların görünümüne de sunuldu…

Ankara gurbet ilinde yaşayan,doğduğu yer İstanbul şehri aşkıyla ayın yarısında burada gördüğümüz ablamın ve arkadaşlarının sergisi bu.Hocaları Memnune Birkan’ın yanısıra otuzyedi kişinin yıllarca uğraşısı sonucunda ortaya çıkarılmış çok değerli eserler.Ablamın büyüteçle çalıştığına kendim tanık oldum.

Bu sergide bulunan Esmâ-ül Hüsna’lar tanınmış hat sanatçıları tarafından yazılmış ve yine yıllardır bu işle uğraşan “Tezhib” sanatçıları tarafından çerçevelenmiş…Görülmeye değer çalışmalar.Eserlerin arasında minyatürle bütünleştirilmiş,birkaç eser de var.

Ben bir yıldır “Hüsn-i Hat” kursuna gittiğim için,hat yazılarının içine düştüm desem yeridir.Her birinin yazım şekli itibarıyla,mürekkep koyuluğuyla ilgilendim aklım erdiğince.

Eser:Gülsen İkizler foto:Fatma Çetin

Tezhibler tek kelimeyle,müthiş bir uğraşla oluşturulmuş.En ince ayrıntıları, normal gözle görmek olası değil,büyüteç gerek. Çizgiler,neredeyse tek kılı olan bir fırçayla çekiliyor.Gidip görmek gerek.Ablamın dört tane eseri var,sergide.Ayların,yılların emeği her biri.

Ablamı ve arkadaşlarını kutlarken “Emeğinize sağlık.Çok güzel eserler… Anlayana…” dedim.Bir tanesi bu cümleye bayıldı…”Evet !!! Anlayana.” dedi.

Nedense el emeği,göz nuru ve sanat olayları pek de ilgi görmüyor ve gereğince değerlendirilmiyor.Bu da çalışan emekdarları olumlu olarak motive etmiyor, küstürüyor…Haklı olarak…İlle de “sonuca bağlanmış,keş para” ya dönüşler daha bir “alkış ve ilgi” odağı oluyor.Kuşkusuz,para yaşamak için çook gerekli ama bu tür değerler olmasa,monoton ve çıkarcı bir toplumla ne derece yaşanır olabilir,dünya…

Yemyeşil uzanan çimlerin içinde bir tek papatya bile görsek,ortama hayat vermiş o görünüm yeniden renklenip başka türlü bir keyif verir.Gül,lale,gelincik ve başka çiçeklerin eklenmesiyle de daha bir renkli görünüme kavuşup seyrine doyum olmaz.İşte ben sanatı, hayat içinde olması gerekler olarak düşünürüm. Her bir farklı uğraşın katılmasıyla, hayatı daha bir hoş gösterip yaşanır kılan ve kesinlikle olması gereklerden.Sanatçıları da duygusal ve adanmış…Her türlü yaşamlarıyla,sorgulamasız…Maddeden soyutlanmış… Manevi düşünceler doğrultusunda…Yaşamla bütünleşen…Ve “yaşamın renkleri” olarak…Görür ve saygı duyarım…

Eser:Gülsen İkizler foto:Fatma Çetin

Sergide çoğu eserin önünde saygıyla durdum ve inceledim.Gözle görünmeyenin, derinliğine inmeye çabaladım.Nasıl bir uğraş verdiklerinin ve yaparken duyumsadıklarının ayrımına varmaya çalıştım. Sevmeden bu işin asla yapılamacağını biliyorum.Nasıl ki ben bir hat yazısı gördüğümde onun içinde kayboluyorum…Okumaya çalışıyor ve yazılış tarzına kilitleniyorsam…Onların da her bir noktasında aynı duyguyu yaşadıklarına inanıyorum.Her bir eser onların bütünü ve çocukları gibi…Evet!!! Ortaya çıkarılan eser,kişinin çocuğu gibi duyumsanıyor… Sanki senin bir bütünün…

Düşünün bu yıl yeni başladım,hüsn-i hat kursuna.Yıl boyunca tek eser…Çok yeniyim ve bir dolu hatam olabilir.Ama bana verdiği mutluluğun ölçüsü yok.Sokaktaki çeşme yazıları,mezartaşlarındaki yazılar, padişah beratları…Osmanlıca…Bir kelimesini söktürüp de okuyunca,dünyalar benim oluyor…İşte sanat ve öğrenmek,böyle bir aşk…Ve çok emek isteyen…Ve her birinin yeri çoook ayrı…Ama vardığı sonuç…Tek…

Okumak,öğrenmek konusuna gelince benim için dünyalar durur…Bugüne dek okuyan tanıdı beni…Bence “yaşamın anlamı” budur…Ve sanatla bir bütündür,öğrenip kendini geliştirmek…Öğrenmenin sınırı yoktur…Hüsn-i hat yazıp da geçmek değil,ne yazdığımı bilmek de benim için gerek ve bir bütün olmuştur.

Tezhib çok ince ve dikkat gerektiren bir sanat…Her yapılan eserin,ne konuda olursa olsun,özen gösterilmesi gerektiği gibi…Bu sergiyi gezmek,o eserlerin sesine kulak vermek,her bir eserle bir bütün olmak keyifli bir duygu…Tüm eserleri bu gözle görmek istediğim için tümünü bitiremedim,doğal olarak… Yine ve yine gideceğim…Sizleri de orada görmektir dileğim…

Tüm eser sahibi sanatçıları hocaları Memnune Birkan’ın nezdinde kutluyor ve emeklerine sağlık diyorum…Daha da üretebilmelerini,başarılarının süregelmesini diliyorum…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 53, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

foto:Alihan Çetin

Evimiz yapılırken,otoparkın yeri var,kendi yoktu.Evin arkasında koca bir yeşillik ama yol kenarında park eden arabalar görünümü ile.Yapılınca ne olacak? Bu kez yol kenarları, otoparkı olmayanların sevinçle buldukları boşluğa koyacakları arabalarla yine dolacak.Tek kazanç, apartmanda oturanların artık arabalarını korumaya almış olacakları…Bizim arka bahçe de beton yığınına dönüşecek…Yeşilliklere veda…

Bir haftadır,uğraşıyorlar yapan firma çalışanları.Kenarlardaki güllerimizden yalnızca bir tanesi,yerinden oldu.Meyve ağaçlarının üçünü gölge etsin diye olduğu yerde bırakmışlar.Çardağımız bir köşeye sığındı. Döşerlerken parke taşları hepsi gri renkte ve hapisane avlusu gibiydi.Sonrasında birkaç yere öbek öbek kırmızısından döşediler.O yeşilim bahçe,soğuk bir düzgünlüğe dönüştü.Artık böcek keşif turlarıma son… 

Bugün taşların üzerine sarı tozlar dökmüşler.Sanırım kum ki taşların arası dolsun.Artık arka balkondan bahçeye bakasım gelmiyor.Kedicikler de şaşkın şaşkın dolanmada,keyifle turladıkları bahçede.Gerekli miydi? Evet! Ama hiç de sevimli gelmiyor şu an gözüme.

Akşam üstü caddeye çıkıp,yürüyüş yaptım.Mado’da dondurma molası da yanıma kâr kaldı.Dönüşte şöyle bir tepeden baktım İstanbul’uma.Bir beton yığını…Üst üste konuşlanmış gibi duran evlerle selamlayan…Bir boşluk yok aralarında sanki.1989 yılında bu semte taşındığımda,koyunların yayıldığını görürdüm karşı yakalarda.Şu an üst üste binmiş gibi duran o evlerin olduğu yerlerde.Ve birkaç kez de çobanlarıyla geçtiğine tanık olmuştum…Henüz dolmamış olan sokak aralarından.Şimdiyse semtimizde ev yapacak arsa kalmamış…

İnsandan çok arabayla karşılaştığımı bile düşünür oldum.Bir araba ve içinde sürücüsüyle geçen Boğaz Köprülerinden…Az mı rastlanır görünümdür? Dönüş yolumda yanımdan geçen, hemen hemen çoğu araba aynı görünümdeydi…Bir araba ve içinde bir insanın olduğu…İş dönüşü…Neredeyse yürümeyi unutan insanlar…Saatlerce trafiğe takılıp,sıkıntıyla kıvranan yine de alışkanlıklarından vazgeçemeyenler…

Bazı kez ekonomik sıkıntı derken,bedava dağıtılıyor görünümünde alışveriş edenleri gördüğümde aklımdan geçenler…Bu kez benzin ve araba alımı için geçerliliğini sürdürüyor…Bir yerlerde okumuştum,sahipleri tarafından ödeme güçlüğü nedeniyle terkedilmiş arabaları, fotoğraflanmış durumuyla.Krediyle ev,eşya, araba al ve ardını düşünme…Kuşkusuz hepsinden herkesin olsun da…Öyle kolay elde edileceği görülmüş mü helâlinden işe gidip gelmekle.Her şeyin bir sırası var…Ve uyulmadığında getirisi acı oluyor…

Geçen hafta kurstaki bir kızın evlendiğini duydum.Düğün yapmışlar…Bir kere oluyormuş…Balayına çıkmışlar…Bir kere oluyormuş…Yetmemiş balayında başbaşa olmak için tura katılmamış ve özel rehber eşliğinde gezmişler…Bir kere oluyormuş…Ne güzel…Ya sonra??? Oniki milyon borç yapmışlar.Evleri kiraymış…Kızımız da “ev kadını” statüsünde…Çalışmıyor…Onları zor günler bekliyormuş…A-aaa!!! Neden acaba???

Bir atasözü vardı bize öğretilen “Ayağını yorganına göre uzat.” diye.Sanırsınız ayak dışarıda kalırsa üşümesin demek istemişler atalarımız.Varmak istediği yeri anlamaktansa bu daha zararsız görüneni benimseyen…Ve anlamazdan gelenler…Buz tutmuş ayakla, kangrene dönüştürmekte…Geleceklerini…

Yapılan otopark da yetmeyecek,iki arabası olan dairelere…Yetmedi bir motorsiklet alalım diyenlere de…Düşünüp düşünüp boğul git…Daha yirmilerin başında “önce başımızı sokacak bir ev” diye yola çıkışlarına…Elinde kağıt,kalem bütçe yapışlarına…Şimdiki sunumların ekmek elden su gölden örneği yayılışlarına…Ah! Bizim nesil…Nasıl da kazınmış tırnak aralarına emeğin…Ya biz ettik,size etmeyelim çabaları çocuklara…

İstisnalar kaideyi bozmasa da…Anne ve babaların çalıştığı bir aile ortamında,hafta sonu keyfi nasıl olur? İlle de dışarıda yemekler yenilir.Çocuk ya da çocuklaraysa armağan yağdırılır…Hele bir durun da istemeyi bilsin en azından,çocuklarınız… Doyumsuzluğu öğretmeyin…Sizlerin yaşı ve işi hep aynı konumda kalmayacak.Bu kez istediğinde karşılığını bulamayacak…İşte o zaman…Demek de boş…Yaşayıp,öğrenecekler…

Otoparkımız bitip kullanıma açılacak.Yetmeyecek,biliyorum…Her daireye bir araba yeri ayrımı…Yeni yetme gençlerin tutkusu…Herkes kendi arabasıyla işe gitmeli…Yakın ya da toplu taşıma da olsa…Görüyorum,üç üst sokağa  arabayla gideni de…Sonrasında spora yazıl,yürüme bandı al…Ki zinde kalasın… Sağlıklı olasın…

Akşam iki kez yanlış zile basmışlar…”Kim o?” dediğimde pizzacı ve hamburgerci…Ne sağlıklı beslenme biçimi…Şimdi de obezite ile uğraşın bakalım…Haydi diyetisyene…

Kendimle çok uğraşıyorum,iştah açısından…Bu denli acımasız olmamam gerektiğini anladım…Sebze,meyve, salatanın eksik olmadığı soframla…Ve üşenmeden katettiğim kilometreler nedeniyle…

Otoparkımız hayırlı olsun…Ama gereğinden çok doldurmamak kaydıyla…Yeterliliği bir öğrenebilsek…Ve görgüyü de…Her şey ne güzel olacak…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 28, bugün ise 0 kez görüntülenmiş