Gün gibi…

foto:Değer Altunay

Çarşamba günleri Hat Sanatı kursum var.Uzun süredir,tüm gün olan derslere yarım gün giden ben,geçen hafta tatlı bir zorlamayla karşı karşıya getirildim.Bu hafta sabah erken gidecek ve giderken de “kek” yapıp götürecektim.Başka arkadaşlarla da bölüşüldü,çeşitli yiyecekler.

Bir gece önceden hazırladım keki,hem de oğlum ve onun eşi kızımın da yardımıyla.Çünkü o gün düşmüştüm. Sakarlık bende diz boyu.Bir araya çok iş sıkıştırmak ve telâş adı da.Bu düşmemde,  yer silerken altı kaygan bir terliğin büyük katkısı da var.Neyse… morluk,çürük,şiş ve acı kaldı geride… kırık,çıkık yok.

Sabahleyin paşa paşa yola koyuldum,koşturmamaya çabalayarak. Hoş,koşturacak durumum da yoktu ya.Kurs yerine varınca baktım, arkadaşlar da getirmişler yiyecek çeşitlerini.Onlardan bir tanesi de hocamızdı.Öğleye gelmeden acıkmıştım bile ve arkadaşlardan biri yoktu ortada.Telefon edilip,kızıldı ona “haydi,çabuk gel” diye.Sınıfımızın “sessiz bey”i gidip Aslı Börek’ten cevizli baklava aldı.O arada arkadaş da geldi veeee….

Ortadaki masayı açık büfe gibi hazırladık,yiyecekler ortaya kondu,çay servisi de yapıldı.Afiyetle yedik.”Gün gibi” oldu.Öğleye dek dersimizi çalışan biz,bunu haketmiştik.Hele ben!Düşmeme karşın,sabah erkenden gittiğim için iki kez hak etmiştim. 

Diyorum ya bu derste hoş söyleşiler yapabiliyoruz.Konular da dönüp dolaşıp ilişkilere dayanıyor.Bugünkü konumuz “yemek ve yardımlaşma” üzerineydi.Gençler ki çoğu henüz evlenmemiş,eşlerine yaptıracakları listeyi sunuma hazırlanmaktalar.Evli beylerin hiç sesi çıkmıyor.Belki de içlerinden “hele bir evlenin de,yaşayın görün” diyorlar.Dayanamayıp sordum,zaten.Birinin, neredeyse içtiği suyu bile bardağa eşinin doldurduğu ortaya çıktı.Yardım edenler de var,doğal olarak.Yaptıkları yardımlardan ötürü,bir övünüyorlar ki görmeye değer.

Bizler onların tabaklarını doldurup,önlerine verdik.Yani demem o ki,alışmışız.İlle de hizmet edeceğiz.Onlar da bu durumda haklı olarak,oturup beklerler.”İnsan ilişkileri ve sınırlar” çok değindiğim ve gerçekten konuşulmaya ve çözümlenmeye gerek duyulan konular.Yaşam kalitesini arttırmak da tüm bu konuların doğru algılanmasıyla ilişkilendirilebilir.Şu an can arkadaşımın uyarısı da kulaklarımda çınlamada “hele bir özümleme,çözümleme yapma da ânın tadını çıkar”…

Yapmadım.Tadını çıkardım,yiyeceklerin.Çalışıp,koşturan aklıma söz geçiremesem de. Herkesin fikrini söylediği bir platforma dönüşüyor.Ben de bakış açımı genişletiyorum.Öğütler veriliyor,deneyimlilerce ve aklı olan süzerek, yararlı olanları işliyor,belleğine…bence…

Derste de artık ilerliyoruz.Yazımı,alttan ışıklandırılmış özel olarak yapılan bir masada, aharlı kağıda geçirdim.Tarama ucuyla üzerinden geçtim.Meşk kalemiyle yazma işlemine başlayacağım,bu hafta.Sayımız da oldukça azaldı,sınıfımızda.Çok büyük bir hevesle başlıyor,insanlar.Ancak sabır göstermek gerekiyor,hevesi sabırla yoğuramayınca olanlar oluyor.Yetenekle bağlantılı olarak çok da çalışmayı gerektiriyor.Sayfalarca bir tek harf ile uğraşılıyor.Henüz başarılı olamamış ama yine de çabalayan arkadaşlarımız var.Ne yazık ki bir çoğu da bırakıp gittiler.Hemen yazmaya başlayacaklarını sanarak ve ders atlayacaklarını umarak,başlayanlar.

Bakalım önümüzdeki hafta kim ne getirecek,neler yiyecek ve hangi konular üzerinde söyleşide yoğunlaşacağız? 

İyi oluyor,iyi geliyor.Öğlen “mola”sında bir kursiyerle söyleştik,”kaligrafi” bölümünden. “Bana terapi oluyor,çok seviyorum burayı” diyordu bana.”Ben de, ben de” diyerek ona katıldığımı belirttim.Hem de “içtenlikle” ekiyle…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 29, bugün ise 0 kez görüntülenmiş