Doğum günleri dizisi…

foto:Alihan Çetin

Kovalar sarmış dört bir yanımı …
Baktığım her yerde onlar duruyor…
Ben onları düşünmek tabii isterim de…
Zaten onlar  hep kendini hatırlatıyor…  

İnci tanesi gibi dizilmişler ardı ardına…Doğum günleri…Önce büyük oğlumunkiyle başladık.
28 Ocak Kova burcu…Bu zorlu burç da öyle ocakla falan yetinmiyor… Cüce şubata da yetişip,ömründen almış.
2 Şubat   yeğenim ve rahmetli dayım
15 Şubat  Kızım (oğlumun eşi)
16 Şubat  Temizlik arkadaşım
17 Şubat  Eşim
Bitti…

Evet!!! Bugün eşimin doğum günü.Tam kırk yıldır,birlikte kutluyoruz doğum günlerimizi. Yenilerin deyimiyle “çıkmaya başladığımızdan bu yana”,bizim sihirli deyişimizle ise “konuşmaya başladığımızdan bu yana”…Ne diyeyim,yıllanmış şarap gibi demek mi yakışır şimdi bu “kırklanma”ya…Allah uzun,sağlıklı ve mutlu yaşamlar versin, birlikte el ele…

El ele diyorum da içten diyorum.Sokakta gördüğüm el ele birbirine dayanarak yürüyen genç-ihtiyarların,o tontoş görüntüleri yok mudur? beni bitiren…

Geçtiğimiz günlerin birinde hastaneye gitmiştim.Kalabalık değildi ve kim kimdir görülebiliyordu.O tontoşlar,içeride de ilgimi çekmişlerdi ama kendi işime daldığımdan,pek bakamamıştım.İşim bitti,çıktım,hava da yağmurlu.Hızlıca otobüs durağına gittim.

Kapalı durak ama içinde şemsiyeyle bir kadın duruyor.Açık şemsiyesiyle neredeyse üç kişilik yer kaplamış.Artık ne düşünüyorsa,ayrımında bile değil.Daha da ilginç yanı,birkaç kişi yağmurun altında bekleşiyor.Akıllarına gelip de şemsiyeyi kapattırmıyorlar.Yanına yaklaşıp “Şemsiyeyi kapatır mısınız?” dedim.”Ama yağmur yağıyor” dedi.Durağın kapalı tavanını gösterdim.Ağzından çıkan tek cümlecik “Aaaa!” oldu.O şemsiyeyi kapatınca,dışarıda bekleşenlerle birlikte durağa sığındık.

İçeri girenlerden iki kişi,bizim tontişler.İyi de bir pürüz var ortada.Birbirlerine söylenip duruyorlar.Amcamız “doktora gitmek istemiyorum” diyor,teyzemiz ısrar ediyor.Sonunda küsüştüler.İtiş kakış biri bir yana, biri öte yana uzaklaşmaya çabaladılar.Amcanın elinde şemsiye,teyzeye doğru sallıyor.Durak küçük,içi insan dolu.Kafasını gözünü kaçıran, kaçırana.Sonunda otobüs geldi,yaralanmaktan korkan herkes,mutlu  mutlu otobüse koşturdu.

Amcayla,teyze de yetişti ve bindi.Allah’ım o ne güzeldi öyle…Sanki kavga eden onlar değilmiş gibi birbirlerini kollamaya başladılar.İkisi de hemencecik oturacak yer buldu.Neyse ki ayrı yerlerde oturdular da birazdan yine kapışıp,orada vukuat çıkarmadılar.

Hayat bu işte…Biraz sevgi,biraz atışma…Sonrasında yine gelen, birbirine düşkünlük.

Allah sevdiklerimizle uzun ,sağlıklı ve mutlu yaşamamızı nasip etsin.

Doğum günleriniz kutlu olsun canlarım.

Fotoğraf da eşime armağan…özlemiştir diye…(sen anladın onu!)  

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 64, bugün ise 0 kez görüntülenmiş