Ah İstanbul !!!

foto:Ömer Cem Gözlüklü

Doğdum, büyüdüm, evlendim, bu yaşlara dek geldim… İstanbul’dayım… Ve itiraf ediyorum “İstanbul’u tam olarak bilemiyorum”… Hiç kimse iddia etmesin bildiğini… İstanbul’dan birkaç büyük şehir çıkar çünkü. Hâlâ doldurulamamış olduğunun düşünülmesi de ilginç,dağ taş ev dolmuş. Utanılmasa toprak getirilip, bulunan çukurlara dökülecek ve üstüne evler kondurulacak. Canım İstanbul’um silkinecek yakında bir gün ve atacak üstündeki ağırlığı, “kalan sağlar bizimdir” cümlesi eşliğinde. İstanbul’umun bir ilçesine düştü yolum… Adı bilindik, kendi değil… Benim için. Uzaklığı 22 kilometre ve o kilometreler uzadıkça uzuyor, bitmek bilmiyor… Üstelik iş saati değil… Otobüse biniyorum, ayakta yolcular var. Bir yer boşalıyor, oturacakken “nazik” bir hemcinsim, dirsek ve omuz darbesiyle savuruyor beni, canım yanıyor. Ağzımdan fırlayan üç harfli bir sözcük… Kendime şaşıyorum; nasıl dedim ben bunu, nasıl fırladı ağzımdan diyerek… Beni tutmaya çabalıyorlar ve o yerine sırıtarak oturmuş… Burası İstanbul ve yolculuğum da İstanbul’un bir otobüsünde ve insanlarla… Yol boyu binen ve inenlere bakıyorum, camdan dışarıya da… Evler evler, dükkanlar dükkanlar, insanlar insanlar… Her yer dopdolu… Gözlerim bir boşluk arıyor, kıyıda kenarda yeşil, ferah bir alan… Varsa da bir evin avuç içi kadar bahçelik bölümü, ayıp olmasın diye bırakılmış gibi… Yalnız ve ne olduğundan habersiz. Çoğu evler yüksek ve aralarında iki ya da tek katlı metruk binalar… Besbelli kısmetlerini beklemedeler… Yine, yeni bir yükseltiye dönüşebilmek için… Önemli olanın o yükselti değil, o yükseltide yaşamak da değil… Nerede olursa olsun, insanca yaşamak olduğunu bilmesi gereklerce. Kozmopolit bir şehir der dururuz garibim İstanbul’uma… Nedir sözlüklerde olmayasıca “kozmopolit”? 1. Çeşitli uluslardan kimseleri barındıran, içinde bulunduran. 2. Ulusal özelliklerini yitirmiş kimse. 3. Dünyanın her tarafına yayılmış canlı türleri. TDK’da yazan bunlar, içlerinden yakışanı seçip, yerine kullanın. Dönüş yolum da uzadıkça uzadı, bedenimde yorgunluk ve ruhumda umutsuzluğa dönüştü… Gecenin karanlığı örtememiş görüntüleri ve her renk ışıklarla yapılan aydınlatmalar da olması umulan sıcaklığı verememiş… Eve gelir gelmez ağrı kesici ilaç aranıp, kafamı dağıtmak üzere bilgisayarımın başına geçmem bu yüzden… Yazacağım, kimi kime şikayet ettiğimi bilmeden… Ben biraz olsun rahatlayacağım içimi döküp de ama sen “Ah İstanbul !!!” diyeceğim, ya sen?  Sessizliğin nedendir? Sanma ki yalnızsın, küsme bizlere… Biz… Seni eskiden beri tanıyanlara. Ya da sonrasında gelip, yine de değerince yaşayanlara… Ah İstanbul, İstanbul olalı…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 177, bugün ise 0 kez görüntülenmiş