Başkente yolculuk…

foto:Ömer Cem Gözlüklü

Yıllar önce ablam evlenip,eşinin işi nedeniyle bu yöreye gittiğinden beri…bu kente yakınlık mı duydum… yoksa için için kinlendim mi çözemedim…ablam,bizden uzak ona yakın diye.Ara ara gidişlerimde ise ciddi duruşu ve denize uzaklığı da bu duygularıma ek olarak,uzak tuttu beni kendinden.Gezip görülecek yerleri belirgin,özlem duygumu vurgular oluyor doğum yerime… alışamadık gitti birbirimize.

Yeniden yol göründü… kısa süreliğine… bir an önce görüp işimi, döneyim dedirtircesine.Oldum olası yola düşme durumları tedirgin eder beni…çıktığımda,hedefe varmak için…bir süreliğine dinginlik,vardığım yerde… dönüşünde, eve varma heyecanları…yanımdakilere Allah sabır versin.

Çocuklarım küçükken,eşim yazlıktan alıp güney illerine götürmek isterdi.Elimden geldiğince ayak sürür,yenilirdim ayırttığı için yerimizi.Bu gidiş ve gelişlerdeki tedirginliğimle,üç günlük bir eğlenti kalırdı benliğime…

Çantasına bir iki gereklileri koyup,dingince yola çıkanlara özenmişimdir hep.Günlük çantamda bile “bir ben eksiğim” dercesine dolduruşlarla, neredeyse sürüklercesine taşıyan bir ben…dur demesem…arkadan “tır”la gelecek eşyalara açık olacak,durumlarım.

Kadıköy’e indik,bizim Çamlıca Dağı’ndan…Bu “bizim” olayları da hoş oluyor…nasıl da sahipleniveriyoruz, yaşadığımız yerleri…Bizim sokak,bizim mahalle,v.b. gibi…Hani başka yörelere gittiğimizde kendi şehrimizden birini görünce,çok yakın gelip neredeyse sarmaş dolaş olacağımız gelir ya!…işte öyle bir şey.Hafta içinde ablamla Kapalıçarşı’ya gittik…çanta bakıyoruz.Satıcı “siz …..şuradan araca bindiniz,bizim orada oturuyorsunuz sanırım” dedi.Aynı araçtaymışız ve onun ardı sıra binmişiz.Evini tarif edince,bizim eve çok yakın oturduğu çıktı ortaya…aman da aman,koca çarşıda kendimize bir tanış görmüşüz gibi…bir söyleştik…bir söyleştik.Yeni açılacak yolun haberini bile bizden duydu.Bir âlemiz biz,diye sonrasında gülüştük ablamla.

“Kadıköy’e indik” derken,ulaştığım nokta da ilginç…derim ya hep,aklım koşuşlarda.Neyse Kadıköy’e dönelim yine…hava buz gibi ama kendime küçük bir gezi çantası almakta kararlıyım…o da ne ola ki bir iki dükkan bakarsın olur biter,sandınız…yanıldınız.Bana kalsa biterdi de yanımdaki vatandaş,ince eleyip sık dokuyan biri olunca…tam tamına 5 (yazıyla beş) saat…soğukta dolandık…bir yere girip,iki yudum sıcak bir şeyler içmeksizin.

Evden arıyorlar “Masa hazır,neredesiniz?”…Kadıköy,karıncaları alt etmiş bir insan kalabalığında…trafik arapsaçına dönmüş…Sonunda çantalar alındı ve eve vardık…donuk bir durumda.Masaya oturmadan…çayı koydum ki demlensin…içeyim ki içim ısınsın.

Şimdi elimde,günlük çantamdan biraz daha büyük bir gezi çantam var…gideceğim birkaç günlük de gezim.Bulmaca sorusu ise…”şıksız”…”tek seçenekli”…”Yanıma alacağım eşyalar ya o çantaya sığacak…ya  o çantaya sığacak…” 

Kara kara düşünmenin anlamı yok…bunu ben istedim ve başaracağımDIR. 

Aslına bakarsanız evde yedekleyeceğim birkaç çantam daha var…onları da devreye soksam mı?…Yoksa büyükçe bir bavul var…birkaç gün için…değer mi?…

Son iki paragrafı kendimle dalga geçmek için yazdım…ben ve benim gibi düşünenlerle.Genelde çoğu hemcinslerimin düştüğü kargaşayı betimlemenin bir yolu bu…”Gereğinden çok ve varsayımlar üzerine eşya taşımanın sakıncaları” diye bir kitapçık yazmayı geçiriyorum,içimden…benden iyi bilecek var mıdır ki?… omuzum çöktü,taşıya taşıya günlük çantamı.

Evet dostlar…bir süreliğine başınızı dinleyebilir…gözlerinizi dinlendirebilirsiniz…ben yeniden yazılarımla, sizi yorana dek…

Belki de nete girme olasılığı yakalayabilirsem…taaa oralardan,sizlere yine ulaşır… yaşayıp,tanık olduklarımı aktarırım…ya da döndüğümde…paylaşırız…Göz açıp kapayıncaya dek, umarım…dönmüş olurum.Yazıma koyduğum fotoğraf da …belleğimde kalacak…dönene dek,canım İstanbul’uma.

Sevgiyle kalın…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 42, bugün ise 0 kez görüntülenmiş