Yeni yılınız kutlu olsun.

foto:Değer Altunay

Hep umutla dolu olmak ne güzel…yitirmemek o duyguyu,çok ama çok gerek…öyle bir gereksinim duyuluyor ki hiç umulmadık zamanda… saklanıyor bir yerlerde… ortaya çıkmamacasına.

Dış işleri günümdü bugün…hava soğuk ve kar atıştırıyor.Yeditepeli kentimin bir tepesini tırmanmak düştü,günümün başlangıcına.Türk Telekom binasının beş yıldızlı yüksek görünümü ortada ama ulaşması güç geldi bugün bana.Merdivenlerine kırmızı halı sermişler…halı değil doğal olarak, düşmeyelim diye tırtıklı naylondan yapılmış yolluk.Yine de kendimi bir önemli duyumsadım…hiç yoluma kırmızı halılar serilmediğinden mi nedir?… Gişeye gittiğimde memure hanıma “yolumuza kırmızı halılar döşemişsiniz” dedim.Semtimiz ya her ay birbirimizi görmekten,tanıdık olmuşuz artık.”Siz para getirin, biz ne halılar sereriz” dedi yanıt olarak.Bu bir espriydi de…aklımdan jet hızıyla geçenler espriyi es geçti…Para varsa,halı da var…para yoksa, artık nereden yürürseniz yürüyün… çamur,beton,parke taş… ne denk gelirse.

Oradan Ayedaş’ın küçük birimine gittim.Bir pasaj içinde bulunuyor ve yalnızca o birim değil…benim için muzırlıklarla dolu bir alan.Çiçekçi,aksesuar ve doğal gıda satan bir dükkan,züccaciye ve benzeri şeyler satan başka bir dükkan ve de yüncü…Yüncü deyip geçmeyin,bir kez daha yazmıştım yanlış anımsamıyorsam… komşu odacığı gibi.Küçük ve sıcacık bir ortam…üstelik küçüklüğüne karşın bir o kadar da dolu.

Bir atkı gördüm örülmüş…hemen ipliğinden aldım ve onca işin içinde dükkan sahibi bana örneğini gösterdi…İpliği açtı,şişe ilmek attı,iki sıra ördü…ardından ben iki sıra ördüm ve poşete koyduk.Hiç görmediğim türden bir iplik…yün değil,minik silindir gibi şeyler geçmiş ipliğin üstüne.Kesin bir adı vardır ve modadır ama ben atlamışım(!) olayı.Çabuk da ürüyor…oğlumun eşine armağan etmek düşüncesiyle giriştim bu işe.Yoksa çok sıklıkla yaptığım bir olgu değil.Elimde yine ona ördüğüm bir şal var…”bitsem de verse artık” diye beklemelerde.

Anneme de uğradım yine…düşmüştü ya kolunun üzerine ve operasyon yapamamışlardı doktorlar,yaşlı ve kaldıramaz diye.O kolun eski işlevini göremeyeceğini de söylemişlerdi bize ama biz söyleyememiştik annemize.Artık gün yüzüne çıktı ve ne acı ki anladı kendisi de…acıları da dinmedi üstelik.Benimsemek…zor bu durumu…üzgün ve belli etmemek istiyor…yine de bir hüzünle bakıyor gözleri.İşte yaşama sarılış ve umudu yitirmeyiş bugünlerde gerek kişiye…dedim ya yazının ilk paragrafında…Saklambaç oynayan umuda sobe deyip, çıkaracağız ortaya.

Biraz söyleştik annemle…anında “olumlu düşüncenin gücü”ne yönelişle.Çok şükür bugüne gelinceye dek,kendine ne denli yararlı işler yaptırdığıyla ilgili kolunun…Ardından ne denli güç koşullarda yaşam çabası içinde olanları düşündük…Bitmez bu örnekler de neden böylesi günlerde anımsarız hep…başımıza geldiğinde…o da ayrı bir konu.

Bu bir yeni yıl kutlama yazısı ve “yeni yılınız kutlu olsun”…ama günümüz koşullarında güçlü bir yaşam savaşımı bekliyor olabilir bizleri…her konuda…İşte bu koşullar altında bile umudumuzu hiç yitirmeyelim…saklandığı yerden bulup çıkaralım onu.Yeni yılımız umut dolu olsun ve umutlarımızı gerçekleştirmenin bizim elimizde olduğunu asla unutmayalım.

Yeni yıl hoş gelsin…günlerine sığdıracağı güzellikleriyle.

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 39, bugün ise 0 kez görüntülenmiş