foto:Fato

“Tüm canlıları seviyorum” diye başlayacağım söze… Ayrım yapmadan üstelik. Çiçekleri eğer ev içinde büyüteceksem, yalnızca yeşil yapraklı olanlarını yeğliyorum ama bahçe için düşündüklerim renkli ve de çok çiçekli olanlardır. Üstelik onları koparmak da istemem… Dalında güzel olduklarına inanırım. Çiçekçiler zaten koparılmışları satmakta…  Eve alacaksam öylesine başvuruyorum.

Hayvanları da çok seviyorum. National Geographic  Channel gerçekten severek izlediğim bir kanal. Orada hayvanları doğal ortamlarında, yaşamak için verdikleri savaşı izlerken müthiş etkileniyorum. Örneğin bir yavru ceylanı, kendi yavrularına yiyecek olması için avlayan aslan… Beni çok kızdırıyor ama hak vermem gerektiğini için için düşünerek, kendimi yatıştırmaya çalışıyorum. O aslan yavruları da bir çakala yem olabiliyorlar, eğer fırsatını bulursa. O da yaşamak için yemek durumunda. Bir döngü bu… Hay Allah, yine benim meşhur döngülere geldik.

Her canlı kendi ortamında özgür yaşarsa mutlu olur, bunu biliyorum ama hayvan satan mağazaların varlığı da bir gerçek. Bu da bir alışveriş olarak yaygınlaşmış durumda. Asıl dikkate alınması gereken husus, o mağazalardan alınan hayvanlara gereken özeni gösterek bakmakta. Bu nedenle öyle bir olaya kalkışan kişinin, beslemeye karar verdiği hayvanın sorumluluğunu almaya, kesinlikle  kendini hazır hissetmesi gerektiğine inanıyorum. Bir heves alınıp, sonrasında bakılamayıp sokağa atılan onlarca cins köpeği gördükçe içim sızlıyor.

Çocuklarım ilkokula başladığı yıllarda, daha önceleri de eve bir evcil hayvan almak için yaptıkları baskıyı artırdılar. Ben de sevmeme karşın, ne cins hayvan olursa olsun elimi bile sürmeye korkuyorum o zamanlar. Çocukluğumda bir tabuydu çünkü… Asla yaklaşmamam gerekti ve dokunurlarsa üstümü başımı silip, ellerimi sabunladıktan sonra kolonyalar dökmem gerekirdi. Burada canım babaanneciğimi anmam gerek… Öyle belletmişti. Beş yaşımda tuttuğum bir yavru kedinin karın bölgesinin yumuşaklığı, bana onu zedeleyebileceğim duygusunu vermişti ve ellerimi yıkayıp, kolonyalamam dışında bir de yaraladım diye ağlamıştım. Bir daha da hiçbir hayvana dokunamamıştım.

Hem kendi korkumu yenmem ve hem de çocuklarımın o tür korkuları yaşamaması gerektiğini düşündüğüm içiiin… Biz yola koyulduk ama ilk olarak bir minikle başlamam gerekiyordu. Su kaplumbağası almaya karar verdik. İtiraf ediyorum, onların isteği bu değildi ve ya o ya hiç dediğim için, iki tanesini alıp geldik. İyi de şimdi onları nasıl tutacaktım? Üstelik yeşillikleri ayıklarken, içinden çıkan minicik bir böceğe bile “imdat!” diyen ben…

Kaplumbağalar salonda sehpanın üzerine kondu, bulaşık eldivenlerimi giydim ve onlara yem verdim… Çocuklara elletmedim bile. Ben yanlarından ayrılınca ne yaptıklarını bilmiyorum ama yanımda uzunca bir süre ellemedilerdi, garipler. Bir gün aldığım dükkana uğradım, arada başka yiyecek vermemiz gerekir mi diye. Bir poşete koydukları “protein” diye niteledikleri bir şey verdiler. Ne ben başka soru sordum, ne de onlar bir açıklama yaptılar. Şimdi bir ayrıntı daha… O kaplumbağaların içinde bulundukları kaptan çıkmaları olasılığına karşı, sehpadan alıp koca bir leğenin içinde yere koymuştum… İyi ki de öyle yapmışım.

Kırmızı bulaşık eldivenimi giydim, “protein”i poşetini kaplumbağaların kabına boşalttım. Çocuklar izlemedeler… Ben mutfağa gittim. Bir zaman sonra heyecanla yanıma koşturdular, salona götürdüler çekiştire çekiştire ve ben öylece kalakaldım. Hani derler ya “insanın içindeki son gayret” mi ne? Adını şu an bile koyamadığım bir duyguyla, soğukkanlı olmaya çabaladım. İçimden avaz avaz bağırıyorum, çocuklar korkmasın diye sessiz duruyorum ya da bana öyle geliyor… Rengim falan atmıştır, bilmiyorum… “Dışarıdan bakışla bayılmadım, içimden on kez öldüm”… Özeti bu.

O “protein” poşetinde kurt varmış ya da solucan… İncecik ve uzun, onlarca… Kaplumbağaları sarmışlar, kaptan dışarı taşmışlar ve leğene doğru süzülmüşler. Allah’ım ne görüntü. Ben dooğru, yeşillikten böcek çıkınca koşturduğum yan komşuma gittim ve gerisiyle ilgilenmedim… İlgilenemezdim… Perişan olmuştum… Sonrasında dükkan sahibiyle gerekli konuşmayı da yaptım doğal olarak. Verdikleri jiletle kesilip yem olacakmış, onlar her ne ise. Canlı canlı onları kes ve bir de sakla iş mi bu şimdi? Hem zaten kurutulmuş protein varmış… Neden onu vermedi bana da? Acemiyiz ya!!!

Kaplumbağalara alıştım, sözde çocuklara diye almıştım. Onlar zaten aşmışlar meğer arkadaşlarının evcil hayvanlarıyla… Olsuun…. Ben de bir başlangıç yapmış oldum. Aklıma daha sonra aldırdıkları evcil hayvanlar geldikçe, bunun bana kurulmuş bir kumpas olduğunu düşünmüyor değilim. Bu yaşa geldiler hiç açık vermediler ama ben sıklıkla düşündüm. Her bir hayvan almaya çıkışımızda, dudaklarının kenarında muzip bir gülümseme ve birbirlerine o bakışlarını hep yakalıyordum. Hay Allah yazarken uyandım… İkisi bir olup benim korkumu yendirmek istemiş olmasınlar… Ahhh! Canlarım benim.

Kaplumbağalar  ilk konukları oldu evimizin… Sonrasında benim iki yaramazın oyununa çook gelmişim. O serüvenlerimizi de daha sonra paylaşacağım.

Yazıma koyduğum fotoğraf 29  Aralık 2007 tarihindeki “Kaplumbağacıklar ve sevimli köpek yavruları” başlıklı, sizlerle paylaştığım yazımda anlattığım ve o gün almış olduğumuz “Speedy ve Bıdık”. Onları videoya çekmiştim, oradan fotoğrafa geçirmeyi ancak bu kadar başarabildim. Eh! doğum günleri de yaklaşmış… Bir kutlamayla “iyi ki doğdun partisi” yaparız artık.

Sevgiyle kalın.

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 147, bugün ise 0 kez görüntülenmiş