foto:Değer Altunay
Derim ya güz, hüznü çağrıştırır bende… güneşin hep kaçıp gidiverecekmişcesine yüzünü gösterişi… günün geç ağarıp,erkenden gitmek için zaman kollayışı… üstümüze giyip çıkarmaya karar veremediğimiz ek giysilerimiz…şemsiye alsak mı diye göğe çevrili bakışlarımız…eşlik eder, zorlamalarıyla…
Geldimi hep üst üste gelir derler ya,öyle oldu bugünlerde…yine bir sorun…istenmeyen hem de…sağlıkla ilgili ve kâbus gibi çöken…Yine hastane yollarında geçen günler ve gördüklerinle yaşadıklarının, dibe vurdurmaya hazır çabaları…
“Sağlıklı yaşam” deriz…ne kadar dikkat ederiz…”Sağ ol” deriz…o an ne olduğunu bile düşünmeden, alışkanlıktan… “Eline sağlık” da çok kullandığımız iki kelime… öylesine,o an ne denildiği,belki de bilinmeden… uzar gider kullanılanlar, ayrımına varılmaksızın…
Bir yerimiz ağrıdığında,çoğu kez ağrıyı geçirmek için davranır…geçtiğinde unutur gideriz…ama geçene dek ağrı,bizim için ne denli önemlidir…Kısaca insanın neresi ağrıyorsa,neresindeyse hastalığı,canı oradadır… belli zaman diliminde…acısını dindirene dek…sonrasında unutmak üzere…
Kendine dikkat etmekte zorlanan ben,yine istemeyerek yola düşen de ben…Bir dolu inceleme… incelenirken, inceleyen belleğim…gelenler-gidenler…gel-git’ler… Sonucu beklemenin verdiği sonuç!…sonuç geldiğinde…kalmayan gücün getirisi,buruk sevinç…
Koşturanlar,yürümekte zorlananlar…Yalnız,ürkek bakışlılar…yalnız,cin gözlüler…Sedyede sevecenlikle çevrililer…sedyede görevli eşliğindekiler…Çocuğuna sevgiyle sarılanlar… çocuğunu tek eliyle çekiştirenler…Eşinin omuzuna sarılanlar…eşine ok bakış fırlatanlar…Kadınların yalnızlığı…erkeklerin yanlarında kesinlikle “kadınlarının” varlığı…bu da uzaar gider…
Yaşam çook kısa…dün müydü koştuğumuz sokaklar?…
Yaşam çook uzun…kimseye gereksinim duymadan, varabilecek miyiz yolun sonuna?…
Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 33, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Yorum yapın