foto:Değer Altunay
“Şu sıralarda Hadi Çaman’ın Teşvikiye’deki tiyatrosunda bir tören düzenleniyor.
Mayıs ayından beri, Kadıköy’de bir huzurevinde yaşamını sürdüren Çaman, yaklaşık bir yıl önce yakalandığı ALS hastalığı nedeniyle yatağa bağlı yaşıyordu.
Çaman’ın cenazesi Teşvikiye Camii’nde kılınacak cenaze namazının ardından Karacaahmet Mezarlığı’nda toprağa verilecek.”
Yukarıdaki alıntı… CNN Türk’ün haberlerinden ve çeşitli gazetelerde,TV haber kanallarında ya da radyolarda haberler yapılacak…belki de söyleşiler… ve son…Artık adı tiyatroseverlerce anılacak, tiyatrosunda yaşayacak… ve yıllar geçtikçe… umarım unutulanlar arasında kalmayacak…Olası mı?…zor…En azından varlığını duyurdu yaptığı güzel etkinliklerle… diyebiliyoruz…her gelip geçicinin aksine…
Her yitim, tanımasak da etkiliyor… dönüşü olmayan yolculuk olduğundan… Hadi Çaman ise onu tanımış olmamdan…teröre kurban vermiş olduğumuz dayımın, birlikte çok şey paylaşmış olduğu yakın arkadaşı olmasından ve bana yıllarca önce verdiği bir öğüdü unutamamış olmamdan ötürü gerçekten çok etkiledi…
65 yaşında yitirdik…dayımdan iki yaş büyükmüş…diye geçiyor aklımdan hemen…ve TV de Göksel yengemi görüyorum,tiyatrodaki törende…Birlikte ne günleri oldu kimbilir…kesin konuşurken dayımda da aklı…Kaç kişi kaldılar ki eskilerden…yakın arkadaş olarak…eski günleri yad edecek…Gidiyor birer birer…nefes sayısı biten…Yüzlerdeki derin çizgiler…böyle günlerde daha da artıyor mu ne?…Gözlere yansıyan hüznün etkisi midir…o gölgeler?…Zor konuşmak bile böyle bir günde…geçiyorken geçmiş anıları,bir bir göz önünden…ve kovmak istercesine aklından…bir kez daha göremeyeceğini…
Bir kaç yıllık evliyiz…eşimle tiyatroda, gala gecesindeyiz…Oyun bitimi kulise çağırıyor dayım…tanışıyoruz birkaç yakın arkadaşıyla…biri de Hadi Çaman…Evli ve aynı iş yerinde çalıştığımızı öğrenince…yanıma oturup,öğüt veriyor…aynı işyerinde çalışmanın olumsuzlukları üzerine ve ne yapılabilirlerle…kendi örneğinden yola çıkarak…Bu öğüdü… yıllarca aynı mesleği,aynı işyerinde paylaştığım sürece eşimle…sıklıkla anımsıyorum…ve kalbimde başkaca bir yer ediyor…Hadi Çaman ismi…örnek tiyatroculuğu yanında…insancıl yaklaşımıyla…
Yıldızlar çoğalıyor gökyüzünde…bakınca geceleri,göz kırparcasına selam veren…Şehitlerimizde de aynı duygulanımlar içinde oluyorum…yaşamımda özel bir yere koyduklarım için de…ve çok ama çok sevip yitirdiklerim için de…
Bazı geceler…özel olarak bakıyorum gökyüzüne…ve ben de selamlarını alıyorum…sonsuzluk yolcularının…
Başımız sağ olsun…Allah rahmet eylesin…nurlar içinde yat…Hadi Çaman…
Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 34, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Yorum yapın