Öyküler ayrı da olsa… yaşam paylaşılıyor… (3)

foto:Değer Altunay

Bugün balkonda oturduğumu varsayacağım… Marmara’nın mavi sularına baktığımı…ya da mehtabın denizde bıraktığı ışıltıları izlediğimi… Daha yazarken bir anım geldi aklıma… Birkaç yıl önce, yine böyle ay ışığını kovaladığımız gecelerden biri… Yemeklerimizi yedikten hemen sonra kıyıdayız… Ara ara bize katılan bir çift geliyor yanımıza… “Yakamoz nedir?” sorularıyla birlikte… Her kafadan bir ses çıkıyor… Oldukça da uzun sürüyor… ve ay ışığımız bir uçtan bir uca geçişini neredeyse bitirecekken… bana gelenler geliyor… ve kızıyorum… Bir ay boyunca beklemişiz bu görüntüyü… adı her ne olursa olsun,diyerek… sonlandırıyorum, konuyu… Bu arada TDK’da “yakamoz”:Denizde balıkların veya küreklerin kımıldanışıyla oluşan parıltı… şeklinde açıklanıyor… Siz siz olun öğrenin de birileri o büyülü ortamı bozmasın,ortaya bir karışık tarzında…

Gidişimde tanıştığım ikinci kişiye geldi sıra…Muammer Bilge’ye…Kitabının arkasında fotoğrafı var ve

Yeterki bir  gülümse
Bayram yerine döner yüreğim
Düğün yerine
Dallarım çiçek açar
Havalanır güvercinlerim

yazıyor…Önsözünde kısa bir yaşam öyküsü var…İki bölümde şiirleri…İlk bölüme “Canparçam,yürek yanığım,arkadaşım,kızım Gizem’e” diyerek başlamış…Ne güzel,bir babanın kızına böyle seslenişi…yazdığı bir şiir kitabı eşliğinde…

DÜNYA
Dünya akvaryumunun balıklarıyız
Sen ben hepimiz
İçinde yüzdüğümüz suyu zehirliyoruz…

10.Ağustos.1998 tarihi atılmış,şiirin altına… İlginç… okuduğum tarih 19.Ağustos.2008… değişen bir şey yok… daha da beter zehirliyoruz… diye iç geçiriyorum…

Okurken galetacımız geçiyor yanımdan…25 yıldır ayağında hep aynı şort sanki…Belli saatlerde gelir ve biz, eskileri tanır…Cep telefonu çalıyor…25 yıllık, içinde galetalar olan iki sepetini kenara koyuyor ve yıllardır giydiği aynı şortun cebinden…cebini(!) çıkarıyor…cep telefonunu ve konuşuyor bir köşede… Görünümünde; yüzüne eklenen çizgiler ve sürekli güneşte dolaşması nedeniyle,cildinin her yıl biraz daha esmerleşmesi dışında…tek değişiklik,teknolojik çağa hızla dalışımız olmuş…

Yeniden Muammer Bilge’ye dönüyorum…Şiirlerinin ikinci bölümü “İnsan Dostlarım” diye başlıyor…Bir taraftan da Willie Nelson kulağıma “Always On My Mind” diye sesleniyor… yine ara veriyorum,okumaya… engin denize dalıyorum…ardından da gerçekten dalıyorum…şiir okurken daha bir duygusallık giriyor mu ne  işin içine…

İnsan Dostlarım
Bu dünyayı seviyorsam
Gülün kokusunu alıyorsam
Yemin billah olsun
Sizin yüzünüzdendir…

HEY
Hey Nazım Hikmet hey koca usta
Dünya’nın ozan oğlusun
Bir karlı dağsın başın dumanlı
Doruklarında ulaşılmaz kartal yuvası
Şırıl şırıl akan dağ suların
Şiirlerin kitapların
Kitaplar senin değil yüce halkının malı
Barış çiçekleri açar gönlünde tomurcuk
Bir koca adamsın yüreği çocuk.
13 Eylül 1996

YAŞAR
Yaşar Kemal
Kalın romanların ağır işçisi
Çukurova’nın çocuğu Toroslar’ın
Ceketi daha tezek kokar
Çiçek kokar ama elleri
Yürüdü mü sallanır yer
Sallanır bezirgân saltanatı
Ne sözünü sakınır ne kalemini
İnat etmesin yeter ki
Kurar kendi cumhuriyetini
31 Mart 1998

CAN
Can Yücel’i görürüm
Ayakları birbirine dolanmış
Sakalında şarap damlaları
Çiğ düşmüş ekinler gibi
Seslenirim hey şair kardeş
Get lan başımdan der sallar elini
Bilirim yine deli nöbetindedir
Gidiyor Yazarlar Sendikası’nı dağıtmaya
Kendi sendikasını
Bin yıllık yaşından utanmadan

Yazmış da yazmış dostlarına…her birinin kendince hakkını vererek…Bitimde kısa bir özgeçmişi…Alman Yazarlar Birliği üyesiymiş…Hamburglu Yazarlar Antolojisi’ne “Tünelin Öbür Ucu Almanya” adlı öyküsü seçilerek yayınlanmış…

Benim kısa gelişim de böylesi tanışmalarla geçti…Okudum…müzik dinledim…yaptığım diğer işleri kayda geçmiyorum…hep bilindik,ille de yapılası işler işte…yorulsanız da kalıcı olmayan…yaşamak için gerekli ama uçup giden…kalıcı olması gerekense paylaşıldı sizlerle…

Öyküler ayrı da olsa…yaşam paylaşılıyor…Bugün de bir ozanın yaşamını,dostlarını şiirleriyle dile getirişinin bir bölümünü paylaştık…Her birinin öyküleri ayrıydı…ama yaşamı paylaşıyorduk…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 53, bugün ise 0 kez görüntülenmiş