Her şey biz insanlar için…

Her şey biz insanlar için…doğduğumuz an nefes alma çabasıyla başlayan yaşam savaşımı…değişik şekillere bürünerek gölge gibi izliyor…son nefesimize dek…aralara sıkça sokmaya çalıştığımız hoşluklar ve dinlenceler sırasında…yine yanımızda…gölge ya…güneş önden geldiğinden ardımıza düşmüş o anlarda… pusuda…tek dikkat edilecek özellik güneşle hep yüzyüze olmak…ki ardımıza düşüp uzatmasın gölgemizi… uzadıkça büyütmesin dertlerimizi gözümüzde…

Hep olumlu bakış açısından söz ederim…ve de olumlu düşünme çabası içindeyim…ama ne yazık ki başarı oranı düşük yüzdelerdeyim…Hani derler ya süngüm düştü…benim süngü yerde sürünmeye hazır beklemelerde olur çoğu kez…toparlanmam uzun süreli…Burcumun özelliklerini öyle bir taşıyorum ki yükselenim de terazi ya…onun üstüne atıp,yırtıyorum…kendimce…terazimin kefeleri dengeyi bulamıyor diye de yakınırım…Kaç yaşıma gelirsem geleyim…ne denli mantık çerçevesinde düşünmeye uğraşsam da…duygu yönü ağır basan biri olmaktan öte gidemedim…hele hele daha da ileride her elbiseme bir cep dikmem gerek… babaannem gibi… ikide bir mendilimi çıkarıp göz yaşımı silebilmek için…kopyayım ben kopya…onun kopyası olmuşum…onun da iki oğlu vardı…hal ve gidiş öyle gösteriyor…

Eşimin bel fıtığı sorunu olduğu gibi duruyor ve şu an için bir çözüm getirilemedi…bu da beni üzüyor… Hastanelere gidip gelmek ve oradaki durumları görmek yeterince negatif yüklüyor…olmayan pozitifimden de alamayınca… eksilerle dolup taşıyorum…zordayım…Gerçekten biz ne zaman dinleneceğiz?…Hani şöyle tonton nineler,dedeler gibi köşemize oturup…bayramda elleri öpülüp, hizmet edilenlerden olacağız…hep koşturmaca mı bu yaşam dedikleri şey?…Çocukluk öyle,gençlik öyle,orta yaşlılık da…eee nereden bileceğim tonton nineliğimde nasıl olacak?…Eh bu yaşıma dek bulamadıysam yanıtını…daha da bulamayacağım demektir…bulmuş olanlara ne mutlu…

Kafam dolu ya…yalnız bu kadarla kalmayan sorunlarla…konuşurken cümleye başlıyorum…o anda ne geçiyorsa aklımdan ya da neyi çözüme ulaştırmaya çalışıyorsam aynı anda…karşımdakine soruyorum “ne diyordum ben?”…bu denli karıştım…Biz zorluklarla boğuşan bir kuşak olduk…her işimizi kendimiz gören… her sorunumuzu kendi başımıza çözen…ve bu nedenle yaşadığımız güçlükleri,çocuklarımız yaşamasın diye çırpınarak…onları uzak tutmak adına yine kendimizi ön saflara atan…yoruldum…yoruldun…yorulduk…

Bugün yine hastanedeydik ve sonrasında benim uğraşmam gereken işler vardı…koşturup durdum…önce evde sonra sokaklarda…moral de bozuk olunca…çığ gibi büyüyor yapılanlar…her zaman kolaylıkla yapılanlar bile…Günlerdir hoş bir iki şey yazabilmek için yazmadım…ama bu aralar uzatsam da arayı… gelmiyor içimden hoşluk…zaten yatkın olduğum…hüzün teslim almış kalelerimi…Söz!…bu gece savaşımım onunla…yeniden güneşi karşıma alıp gölgemi ardımda bırakacağım…büyütmemek adına sorunlarımı gözümde…nasılsa her şey olacağına varmayacak mı?…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 37, bugün ise 0 kez görüntülenmiş