17 Mayıs, 2008 tarihinde fatosh yazmış

foto:Değer AltunayBir genç kızın sorusuyla karşılaştım bugün…”evlensem mi?” diyor bana,sevdiceğiyle…belli ki tam oturmamış kafasında taşlar yerli yerine…sorumluluğu atacak kendinden…diyecek sonrasında, sormuştum sana…yaşarsa sonrasında bir sorun ya da sorunlar…Bir kaç şıklı ve yüz puanlık soru ve de yanıtlaması yaşayacak kişiye özel…asla karışılmaması gereken…Dese ki “çözümleyemediğim sorularım var aklımda,paylaşıp danışacağım”…elden geldiğince yaşamdan ve yaşanmışlıklardan verilir örnekler…ama evet ya da hayır kesinliğinde ve keskinliğinde fikir yürütmek olası değil…

Eve gelince Leo Buscaglia’nın kitabını aradım…bulamadım…Kesin yakınlarımda olması gerek diye bir yerlere sokuşturdum ve hep olan şey geldi başıma…önemli diye öyle bir gizlerim ki yerini kendim bile bulamam sonrasında…Leo Buscaglia’nın yaşantısından verdiği bir örnek o denli yer etti ki aklımda,genç kızın sorusu anında onu çağrıştırdı…Babasının işsiz,ailenin parasız kaldığı günlerde; annesinin evde bulduğu kırıntılardan yemek hazırlayışı ve ailece yemeğe oturup, omuz omuza vererek o yemeği şölen gibi paylaşmaları…işte demiştim…dayanışma budur…Nikah memurunun imzalardan sonra ayağa kaldırıp,iyi günde kötü günde,hastalıkta ve sağlıkta… diye başlayarak süren o söyleminde, hep içim ürperir ve duygulanırım…her seferinde…Hele günümüz ortamında yitirilen değerler geldikçe aklıma,burulur içim geçerli olup olmaması konusunda…verilen sözlerin…

Neden hep kapsamlı bakış açım, diyorum kendime…Sorulan bir soru ya da tanık olduğum bir olay…alıp başını gidiyor…onlarca yıl öncesine ya da ötesine…Seri gidiş ve gelişlerle doğruyu bulmaya çalışıyor aklım sürekli…geçiştiremiyor gündelikle ve yüzeysel,sığ…olmuyor…yapamıyorum…İlle de endekslenecek ve bulunacak işin doğrusu…

Evlilik…işin yüzeysel boyutu…derinde yaşanabilirlik var…en önemlisi arkadaş ve dost olabilmek tümüyle, candost olabilmek… ve paylaşabilirlik…Kolay değil onlarca yıl geçirilecek…bir yastıkta diyemiyorum, herkes kendi yastığını kullanıyor ama bir yatakta denebilir…her ne kadar artık, yataklar da ayrı olabiliyorsa da günümüzde…öyle yeğ tutuyorlarsa,kendilerine kalmış…Seçimler ne olursa olsun dayanışma ve paylaşımın önemi ön sıralarda…olmazsa olmazı birlikteliğin…adı üstünde birliktelik…Evlensem mi diye soran genç kızım, boyutları bir düşünebilsen…kafandaki oturmamış taşlar hepten yerinden çıkar mı…yoksa yerlerini bulur mu…bilinmez…

Kursum vardı bugün…tam öğle saatleri ve hiç aç duramam…Yiyecek bir şeyler almak için pastaneye girerken, kapıda bir bebek arabasının içinde yaşı büyük ama gelişememiş zihinsel özürlü bir çocuk oturduğunu gördüm…Yiyeceğimi alıp çıktığımda arabanın başında bir adam ve çocuğun annesi; yüksek sesle, tartışma boyutunda bir konuşma yapıyorlardı….Anne, adamın çocuğa ilgisinden rahatsız olmuş besbelli…Çıkınca pastaneden, gözü gibi baktığı canının arabasına eğilmiş hatta arabayı tutmuş bir adam görünce yüreği hoplamış…kızmıştı…Bir süre söyleştik,cefakar anneyle…Gözler ne çok şey anlatır… aşkla,sevgiyle bakar…mutluluğun verdiği ışltıyla parlar…öfkeyle kıvılcımlar saçar çevresine…dürüstlükle, net ve doğrudandır bakışlar…yalanla, sağa sola kaçırılır… sonsuz bir hüzün ve çaresizlik de barındırır…İşte bu annenin gözleri öyle yaşlanmıştı ki…hüzün ve çaresizlikle karışık bir bezginliği de kapsıyordu yaşam adına…Yalnız uğraş veriyor çocuğu için…baba var ama yoklarda…büyük yüzdelerin kapsamında…Yaşayan bilir, dedim anneye ve Allah yanınızda ve yardımcınız olsun…Boğazımda yumrular,aklımda seri geçişlerle ayrıldım yanlarından…

Evlilik…kimileri için sığ,yüzeysel…anneler için derin boyutlarda…Genç kızım ,sorunun yanıtı kendi içinde… Her şeyin en güzelini ve iyi olmasını dilemektir yaşamında… benim yapabileceğim…Gelecek günlerin neler göstereceğini bilemeyeceğiz hiçbir zaman…Yaşamın getireceklerine karşı dayanıklı olmak durumundasın… İyi günlerini içine güzelce sindir…ve alçak gönüllülükle benimse ki hiç dilemediğim ama ya olursa diyerek önlemle söylediğim kötü günlerinde anılarıyla ışık olsun yoluna…Her şey biz insanlar için…ve biz kadınlar narin yapımızın altında öyle güçlü kişilikleriz ki…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 34, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

“Evlensem mi?…” yazısına 2 Yorum yapılmış

  1. evlilik bir kapalı kutu , içini açtığında ya güzellikler , yada hüzün çıkıyor…
    dileğim herkesin mutlu olması ama olmuyor olamıyor malesef
    sevgiler figen

  2. Sevgili Figen,katılıyorum yorumuna…
    ama o kutu şeffaf olup içi görülebilse…ve de hoş olmayanları da kapsasa…o anki duygularla…ne denli önemsenir…diye de akla geliyor…Hani “umut dünyası” var ya…”düzeltilebilir,değiştirilebilir” gibi kelimeler de var oldukça…
    Bu konu çok kapsamlı…yeniden değinmeye değer…de ulaşabilir miyiz bir sonuca…işte o bilinmezlerde…
    Sevgiler…

Yorum yapın