Bugün TRT 2 de bir belgesel izledim “Çamurdan Bebek”…Yapımcısı ve senaristi Füsun Çakaloz Karakaş “Oyun ve oyuncaklar, teknoloji ağının tüm nimetleri üzerine kurulu ve odalara hapsedilmiş.Oyuncağı yoksa da hayallerini oyunlarına katık yapar,kırsaldaki çocuklar…günümüz kentindeki aşırı korunmuş ve yetişkinleştirilmiş çocukların aksine” diyor özetle…
Çocuklarıma yaptığım haksızlığın dersi gibi geldi gözüme…Kapadık çocuklarımızı evlere ve koruduk aklımızca…Yine de gelişmiş midir hayalleri?…Bilmiyorum…
Oysa……..
İzin alır çıkar oynardık sokakta,düşerdik…yaralarımız sarılırdı eve geldiğimizde…yine çıkardık…yine koşar oynardık…verildiği ölçüde özgürlüğümüzü yaşadık…kısıtlı da olsa…vardı bir dem olsun…Koruduk aklımız sıra çocuklarımızı…ama var mıydı koşup oynayacakları alan?…Kalmış mıydı soluklanacakları boşluk?…O zamanlar göremedim…Şimdiyse…”insandan çok inşaat görüyorum” diyesim geliyor…
Evimiz bir yokuştaydı ve oynamak tehlike içerirdi…hele bana.Yürümeyip hep koşan ben şu an bile taşıdığım,alnımın ortasındaki sekiz dikişlik izden bilirim.Evimiz yokuşun tam ortasındaydı ve yarışırdım,gözüme kestirdiğim,geçeceğime inandığım erkek çocuklarla…Her keresinde anneciğim,babaanneciğim kenara çekip “benim bir kız çocuğu olduğumu ve uslu,cici kızların sevileceğini”söylerlerdi.Yaralarım iyileşir iyileşmez,yarışa başlardım, yine…Sonunda evimizin bitim çizgisini bile geçemediğim bir yarışımda kafamı yardım,daha okula bile başlamamıştım…Hastanede de doktorlara kök söktürmüşüm,dikiş atılana dek…annem hep anlatır…Yalnızca gidiş ve gelişimizi anımsıyorum…demek o dakikaları silmişim…şimdi de etkili üzgün anlarımı…sildiğim gibi…
Gülfem Camisi’nin duvarına çıkar ağaçtan bir şeyler toplar ve yapışkan yapacağım diye evin köşelerini ele geçirirdim…niye köşeleriyse…Bir gün ipek böcekleriyle geldim eve,ablam çıldırdı korkudan,ben yine de onlara yuva hazırladım.Dut yaprakları taşıdım,besledim…Bu işi yaparken de evi karınca kapladı,bir kıyamet koptu…yine de koza olana dek sürdürdüm savaşımı,attırmadım evden…Hiç cici kız olamadım…
Annem yılmış ki yaramazlıklarımdan, bir bez bebek yapmıştı bana.Masanın altına salıncak kurdurdum,nasıl yaptılarsa…Örtüler yere dek uzanmış,kimseyi almadığım mini evimde,sallardım o bebeği,hayallerim eşliğinde.Sevmezdim acımasız kız çocuklarının, ukalalıklarını…O narin görünümlerinin altında, gizli acımasızlıklar vardı…Karşı komşumuzun kızı geç algılardı,babası yoktu ve annesi biraz enteresandı…O yaşta böyle bir saptama yapmıştım…O tertemiz giyimli,ellerinde bebekleriyle dolanan cici kızların,zavallı kıza yaptığı acımasızlıklar onlardan tümüyle uzaklaştırmıştı beni.Hemen hemen hepimiz aynı yaşlardaydık oysa.İtelerlerdi o kızı ve deli derlerdi sakınmadan.Annesi de belki kızını koruma amaçlı göndermezdi pek sokağa…Camdan bakar,sokağa çıksa da yanına gidip konuşsam diye beklerdim…kendimce gönlünü almak amaçlı…Erkek çocuklarsa onun bu durumunu umursamaz,kendi oyunlarına bakardı.O nedenle onların oyunlarına katılır,kızların acımasız ve çok bilmiş fısıldaşmalarını dinlemek istemezdim.Evde kızın babası için sorgulamam yasaktı,kız arkadaşlarımın ona niçin kötü davrandıklarını da…Ben de o nedenle aileme,niçin erkek çocuklarla koşmaca oynamayı seçtiğimi hiç söyleyemedim.
Biz büyüdük,o kız da büyüdü…ve yazgısı annesinin aynısı oldu…Eşime ona yardım edeceğimi söyledim. Erzak aldım,kapısına dek götürdüm ve giysilerimden de hep verdim….Annesi iyice yaşlanmıştı,bir keresinde kapıyı o açtı, beni gördüğünde çok etkilendi.Götürdüklerimin birazından tatlı yapmış ve o yaşlı durumunda evimize dek getirmişti…Sonraları annesini de kaybeden kızcağız ,toplumun ona yakıştırdığı yol doğrultusunda sürdürdü yaşamını ve sürdürüyor.Görürse beni, adımla seslenerek yanıma geliyor ve konuşuyoruz.
Cici kızlar mı?…Kendi yaşantılarına bakmadan onu fısıldaşmayı sürdürüyorlar…
Bizler bilmeden yaşamın içinde oynayarak büyüdük…Aşırı korunmuş ve yetişkinleştirilmiş çocuklarımızın aksine…
Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 993, bugün ise 1 kez görüntülenmiş
Şubat 23rd, 2008 at 03:16
Televizyonda “Bez bebek” diye bir dizi varmış meğer,bugün öğrendim…Emeği geçenlere saygılar ama yazımın başlığı ve içeriğinin bununla bir ilgisi olmadığını belirtmek durumundayım…gelen bir mail nedeniyle…Televizyonda o gün izlediğim bir belgeselin çağrıştırmasıyla,doğup büyüdüğüm Üsküdar’ımda küçüklüğümde yaşadığım anıların paylaşımıdır yalnızca…
Bilgilerinize…