Bir dolu iş , program…ve… annem…

Sabahleyin çok işim olduğunu düşünerek kalktım,isteksiz.Havanın bulutlu olduğu günler nedense benim havam da bulutlanıyor…Kahvaltı ederken olmazsa olmazım kağıt,kalemimi elime aldım ve yazdım;1-perdeler yıkanacak 2-ütü yapılacak 3-pazara çıkılacak…Eğer yemeğe konuklarımız olacaksa aynı şekilde yapacağım yemeklerin listesini yaparım,gerekli malzemelerin evde olup olmadığına bakarım,hangi yemeğe ne gerekiyor aklımda sıralarım ve içlerinde birbiriyle eşleşen malzemeleri aynı anda hazırlarım.Ocağın tümü aynı anda çalışır;kavrulanlar,haşlananlar,düdüklüde bir sonraki aşama için pişmesi beklenenler…derken o savaş alanından çeşit çeşit soğuklar,sıcaklar,tatlılar,meyve salatasına kadar çıkar.Bence ilk iş program;ne yapmak istediğini bilmek ve aşamalara geçmek…yaşamın her anında olduğu gibi…

Bana iyi spor oldu;merdiven in çık,perde çıkar tak…Ütü yaparken de ısı nedeniyle kalori kaybı…aman ne hoş…:(  Pazar hep bildiğimiz bağrış,çığrış,arabalarla geçmeye çalışan, itişen kalabalık ve bugün bir de çamur eklentisiyle…Çok şükür sağlıklıyım ki bu işleri yapabildim ve de pazardan yiyecek alabilmek için gerekli param vardı…o kadar önemli ki bunları görmezden gelerek sürekli şikayet edenlere…Çünkü tezgah arkalarında yiyecek toplamaya çalışan çocuklar ve kadınlar vardı ve de dilenenler…

Ütü yaparken insanın zihni boş kalıyor ve sürekli çalışıyor…annemi düşündüm…Tam 82 yaşında ;babamı yitirdiğinden beri yalnız yaşıyor ve bağımsızlığı onun için çok önemli.Kendine yettiğini bilmek hoşuna gidiyor,yaşama olan bağlılığı da beni mutlu ediyor…Hele okumaya olan tutkunluğu…Namazını kılar,Kur’anını okur ve de kitaplarımızı paylaşırız…14 yaşında orta okuldan alınarak evlendirilmiş,okumaya ilgisini hiç yitirmemiş…Babam polis kolejini bitirip Düzce’ye atanınca evlenip ilk oraya yerleşmişler…Bir defter almış komşuları armağan olarak,üzülmüşler küçüklüğüne belli ki…Anılarını yazmış ara ara  ve de çiçeklerin anlamları,bir iki şiir,harflere verilen  rakamlar toplanınca anlamı ne oluyor ,leke nasıl çıkarılar ,size bir çiçek verilirse ne denmek isteniyor gibi yazılarla dolu…1940 lı yıllar…saklıyorum… şu anda sokağa çıkmasına kıyamadığımız yaşta çocuklarımızın bir de anne olduğunu düşünmek ve uzak bir şehirde…Ne düşleri vardı kimbilir anacığımın…

İki yıl önce bir ilkokul arkadaşının doğum gününü kutlamaya gittik annemin…İki oğlu ve kızı 80. doğum gününü kutlamak üzere Ortaköy’deki Esma Sultan Yalısı’nda bir salonu kapatmışlar,balonlarla ve çiçeklerle süslemişler ,bayram yerine çevirmişler…Annelerinden habersiz “sağ kalan” arkadaşlarını arayarak çağırmışlar ki sürpriz olsun…Annemin de heyecanı görülmeye değerdi …sanki sürpriz ona yapılıyor gibi ve de çok mutlu olmuştu o gün “arkadaşının doğum gününe gidiyor” diye…Hele arkadaşı İclal teyzenin mutluluğu…Geldiği an yaşadığı şaşkınlık nedeniyle fenalaştı ve korkuttu bizleri…sonrasında ikisi de küçücük çocukların sevincini yaşadılar…Ne yazık ki kutladığı son doğum günü oldu arkadaşının ve annem yine o sessiz ve olgun duruşuyla karşıladı bu haberi…mavi yeşil gözlerinde titreşen bize belli etmek istemediği yaşlarla…Telefon rehberinde bir dolu üzeri çizili olan numaralarına bir ek daha geldi…Ben de soramıyorum duygularını ,yinelememek için üzüntüsünü…hata mı yapıyorum diye sorguladım kendimi ve uzak kaldım annemden bu aralar iş,güç diye bitmeyen ama ne yazık ki yapılması gerekli şu saçma dünya işleri nedeniyle…olmamalı diyorum,sıklıkla görmeliyim…

İşte bir günün ardından yorgunlukla birlikte yaşadığım düşünsel karmaşa…Her yaşadığımız an bir şeyler anlatıyor bizlere…iş yaparken,sokağa çıktığımızda,bir araca bindiğimizde…Programlı olarak, yaşamımızda başka değerlere yer açabiliriz…ve asıl önemlisi kendimiz dahil yaşamımızdaki herkese gerekli değeri vermeliyiz…Yaşam çok uzun…yaşam çok kısa…Bu “uzun ve kısa” aralığın bilincinde olarak yaşamamız umuduyla…

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 54, bugün ise 0 kez görüntülenmiş