Facebook…diyorlardı!… gençler(!) şaşırttı…

Birkaç gündür duygu yoğunluğu içindeyim…Eşimin küçük kardeşinin kızı nişanlandı,yazmaya başladım ve taslak olarak kaydettim….Bu duygu seli içinde kaptırıp olur olmaz şeyler yazacağımdan korktum açıkçası,ileri bir tarihe erteledim  ve yeni kayıt olduğum “facebook”ta takılıp durdum…

Öyle bir anlatıyorlar ki;TV de,gazetelerde ve hemen herkesin dilinde…eee şimdi bana da bu nedir diye şööyle bir göz atmak farz oldu. Üye oldum,direkt oğlumun(garibim gayri engelliyemiyor beni) adından işe giriştim.Baktım kardeşim,yeğenler,eşleri ve tanıdığım arkadaşları falan kayıtlı.Öncelikle hepsine(oğlum dahil)mesajlar gönderdim.Daha sonra biraz alıştım ya ona kayıtlı olmayan eşimin yeğenlerini arayıp buldum,onlara mesaj attım.Eski okul arkadaşlarımın soyadları aklıma gelmiyor bir türlü,oysaki daha dün gibi okuduğumuz yıllar. Yaşımız ne ki şunun şurasında… 

Sonrasında yanıtlar gelmeye başladı,kalakaldım….”Fatoş teyzeciğim ,valla bu yaşta helal olsun”,”Şok oldum,sen burada”,”Hiç yaşlıyım deme,gençlere taş çıkarırsın”,”Aaaa,hoşgeldin”.”Bari annemi de kayıt ettireyim de ikiniz konuşun”, “Gençliğe ayak uydurmuşsun”……. gibi ve benzeri….  

“Dilin kemiği yok” derler,bu söylem el için de geçerli anlaşılan…Tamam “dinazorlar” familyasına kattıklarını az da olsa anlıyordum ama bu kadar da değil.Hepsine “alooo,dünkü çocuklar” diye bir tirat çekesim geldi.

Ruh hep genç kalırmıştan çıksam yola,yakıştıramıyorum kendime.Herhangi bir iş olsa “anne şunu hallediver”sözünü sık işitirim,hala Ö.S.S. sorularını çözerek kendimi sınarım,ödemelerimi internet üzerinden yaparım,sürekli okuyup öğrenmeye çalışırım ve “dinazormuşum”…Ooolduuu.

Blograzzi.com. a sitemi tanıtmak için bir yazı yazmıştım ve orada “yıllar;bir maraton koşucusu gibi öyle tempolu bir şekilde ilerliyor ki nasıl olduğunu anlamadan sonuç çizgisine ulaşılıyor” demiştim.Pek beğendim bu dediğimi buraya da alıyorum.Bir gün siz de…farkındalığın,farkına varmadan,farkına varacaksınız…Alın size karmaşa,çıkın işin içinden.

Düşünüyorum(öyleyse varım demiyeceğim);şu an ben annemi hangi gözle görüyorum ve onların yaşında iken anne ve babam için o anlamda nasıl duygular besliyordum?Evet,bir anlamda anne ve babamın beni anlayamadıklarını düşündüm ama onların bu duygularını belki babaannem için düşünmüş olabilirm.

Gençler; teknolojinin hızla ilerlediği çağımızda, bizlerin duyarsız kalabileceğini nasıl düşünebilirsiniz?Mesaj yazılımında,MSN ve chat leşmelerinizde yaptığınız kısaltmalarla katlettiğiniz türkçemize ne demeli…Hecelerin ayrımına dahi dikkat etmiyorsunuz…CV leriniz bir dolu yanlışları kapsıyor…Kolay yoldan para kazanmak istiyorsunuz,alın terinin ne olduğu hakkında bir bilginiz var mı?…Evlenirken hiçbir eksiğiniz olmasın istiyor,başka uğraş bulamayınca birbirinizle uğraşıyorsunuz.İkinizin çalışıp aldığı bir ufacık biblo bile olsa onun değeri ölçülemez”biz aldık,biz kazanıp aldık”diyerek koyacak yer bulamazsınız…

Bizim nesil(zorunlu böyle diyeceğim,yakıştırmışlar,yapıştırmışlar)okumayı,evlenmeyi,çocuğu kendi ayaklarının üstünde durarak, kendi başına başardı.Desteksiz ilerlediği bu yolda kazandığı deneyim ve becerilerle, sizden daha çoook “Aaa! sen de mi?” sözleri  ile şaşırtmacalar yapabilecek kapasitededir…Bekleyin ve görün!

Böylece uzun süredir yaptığım işlerle,öğrenmeye çabaladıklarımla bana yöneltilerek, içime işlemiş konuya açıklık getirdiğimi sanıyorum.Onlara açıklık gelmediyse de ben içimi döküp rahatladım.Oh be! 

Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 122, bugün ise 0 kez görüntülenmiş