Gazetelere,haberlere bakıyorum da ilişkiler çook ucuzlamış.Sanırım anneler ve çocukları arasındaki uçurumlar da.Ama anne olanlar,özellikle de kız çocuğu olanlar yavaş yavaş endişelerini dile getiriyorlar.
Annelik bu, hiçbirşeye benzemez.Yaşarken öğrenilir.
Babaanneciğim (nurlar içinde yatsın) radyonun sesini yükselttiğimizde (eee… biz radyoyla büyüdük) kızardı.Kendi kendime söz vermiştim “çocuklarıma hiç karışmayacak hatta onlarla dinledikleri müziği istedikleri volümde dinleyecektim“.Ne yazık ki sözümü tutamadım.
O müzik kulağımı tırmaladı.Hele hele sesini yükselttiklerinde onlara aynı babannem gibi bağırırken buldum kendimi.Üzüldüm hem de çok ama “komşular diye birşey vardı,çevre rahatsız edilmemeliydi,herkes ne derdi.”..falan,filan…gibi etkenlerin varolduğunu anlamıştım.
Sanırım hep öğütlerle büyüdüğümden ve de yasaklarla, bir söze başladığımda ya da bana birşey danıştıklarında ilk önce olumsuz tarafından bakıyorum olaylara.
Gerçekten ben çocuk olmuş muydum???
Kendimi aklamaya mı çalışıyorum,kişiliğim mi bu diye de düşünmeden edemiyorum.”Ağaç yaşken eğilirmiş” diyen boşuna dememiş ama değil mi? Elbette ben de eğilmişim ya da eğiltmişler…Onları da kendi büyükleri…uzaar gider…kısır döngü…buyrun burdan yakın… “Üzüm üzüme baka kararır” diyen de olmuş.Biraz geç olacak ama umarım çocuklarım……
İşte annelik bu;sürekli öz eleştiri,acabalar..Elinden gelenin hep en iyisini yapmaya çabalamışken hem de.Doğru ya da yanlış…24-25 yaşında iki çocuk sahibi olduysa ve illaki kitaplara uygun büyütmeye çalışıyorsa.(Sahi ben 20 yaşında; evliydim,üniversite 3.sınıfta okuyordum ve çalışıyordum.Bir serbest atış konum da o olsun…)
Her insan hata yapabilir.En iyisini yapmaya çalışırken bile.Çünkü doğru bildiği odur.
Önemli olan hiçbir insan değişmez,ancak gelişebilir gerçeğinden yola çıkarak elinden geldiğince gelişmeye çabaladıysa,sorun yoktur.
Eh kendimi kendimce aklayarak rahatlattım. :) :(
Bu yazı toplamda (10 Aralık 2007 Tarihinden İtibaren) 28, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Yorum yapın